دیدگاه

دیدگاه هنری ادبی

2011-04-30T13:51:00.000+04:30

دیدگاه هنری ادبی

دیدگاه هشتم

Piet Mondrian. The Red Tree. c.1909.Oil on canvas

با خشم و جدل زیستم

و به هنگامی کهقاضیان

اثبات آن را که درعدالت ایشان شایبه ی اشتباه نیست

انسانیت را محکوم میکردند

و امیران

نمایش قدرت را

شمشیر بر گردن مجکوممی زدند،

محتضر را

سر بر زانوی خویشنهادم.

و به هنگامی که همگناهان من

عشق را

در رویای زیستن

اصرار می کردند

من ایستاده بودم

تا زمان لنگ لنگان

از برابرم بگذرد،

و اکنون

در آستانه ی ظلمت

زمان را به ریشخندایستاده است

تا من اش از برابربگذرم

و در سیاهی فرو شوم

به دریغ و حسرت چشمبر قفا دوخته

آن جا که تو ایستادهای.

قرار بر این بود کهدیدگاه هشتم با مطالبی از این عزیزان، منتشر شود :

اسماعیل یوردشاهیان- رضافرمند- شاپور احمدی- پژمان رضایی- محمود معتقدی- نصرت الله مسعودی- بیژنباران- حمید رضا اکبری شروه- قباد آذرآیین- بابک صحرا نورد- حسین ناژفر- شهریارگلوانی- علیرضا ذیحق- نسرین مدنی- داریوش آزاد منش- شهرام گراوندی- مهراوه جوان-سرور جوان- مهرسان جوان- آرش توکلی

اما نشد.
چه کنیموقتی در دنیایی به سر می بریم که اغلب شدن ها، نا شدنی می شوند.

و تشکر از این دوستانکه صمیمانه با دیدگاه همکاری کردند و به امید روزهای بهتر.

اسماعیلیوردشاهیان- آرشتوکلی- پژمان رضایی- بابکصحرانورد - اصغر نوری - فرنوش حبيب نژاد- بیژن باران - نسرینمدنی - جواد اسحاقیان - علیرضاسیف الدینی- فریبا حاج دایی - نصرتالله مسعودی - - اشکان آویشن- حسینمنصوری- حمید رضا اکبری شروه - اثمار موسوی نیا - حمید رضا ایروانیان- داریوش آزاد منش- رامين مستقيم- رضافرمند - رضا مرتضوی - رقیه بابالو - زینت نور - سعید کارگر -سهراب رحیمی-همت شهبازی- شاپوراحمدي- شهريارگلواني عباسصحرائى- لیلاحکمت نیا-مانیب- محسنقادري- مهراوهجوان- مهرسانجوان- موسامقدم- محمدمسافر- محمودصفریان- محمودمعتقد ی-عليرضابخشعلي- عليرضاذيحق- علیعمادی- قبادآذرآیین- عباس صحرائی

واسامی کسانی که از آثار آنها در دیدگاه بهره بردیم:

فیلیپ لارکین- میشلفوکو- شراگیمیوشیج– لورکا-احمد شاملو- مفتونامينی- مهدیاخوان ثالث- مسعودبهنود- مصطفیرحیمی- حسینجوان- کاوه گلستان- رضا براهنی- صمد بهرنگی - سهراب سپهری - طوسي حائري - محمد رضا شفیعی کدکنی- محمد مختاری- عمادالدین نسیمی- سیاوشکسرایی- فروغفرخزاد- غلامحسین ساعدی- یداللهرویایی- بهرام بیضایی - اسماعیل نوری علا- ابراهیم گلستان - ایرجگرگین - حسن هنرمندی- سیموندوبوار- سیمینبهبهانی- خسروگلسرخی- مرضیه - بنان - پیت موندریان- فریداکالو- دیگو ریورا-انسل آدامز - آلن ونستن - ماکس ارنست- خوان رامون خیمه نز-هانری روسو- یانیس ریتسوس - دیگو ولاسکوئز- خوان میرو

دلم کپک زده، آه

که سطری بنویسم ازتنگی دل

همچون مهتاب زده ایاز قبیله آرش بر چکاد صخره یی

زه جان کشیده تا بُنگوش

به رها کردن فریادآخرین.

...

سطری

شعری

نجوای یا فریادی درگلو

که به گوش برسد یانرسد

و مخاطبی بشنود یانشنود

و کسی در یابد یا نه

که" چرافریاد؟"

یا" با چه مایهاز نیاز؟"

و کسی دریابد یا نه

که" مفهومی بوداین یا مصداقی؟"

صورت واژه ای بود اینیا در آستانه زایشی یا فرسایش؟

ناله مرگی بود این یامیلادی؟

فرمان رحیل قبیلهمردی بود این یا نامردی؟

خوانی که به وادیبرکت راه می نماید

یا خائنی که به کجراهه ی نامرادی می کشاند؟

پ . ن – شعر ها ازاحمد شاملو

دیدگاه هنری ادبی- منصوره اشرافی

بهار 1390

نقاشی رنگ و روغن بر بوم_ منصوره اشرافی

بهار بر تمام جانهای بیداری که تمنای رویش و شکفتن و جوانه زدن را درانزوای روح احساس می کنند خجسته باد.

ادامه مطلب...

دیدگاه هفتم

Frida Kahlo. Diego and I. 1949..

دیدگاه شماره هفتم

سخنی با خواننده

آذین بندی قلب را ستاره و.../ شاپور احمدی

با هر قفس/ ژیل بیان- آرش توکلی

بر فلس های سبز پیرانیا/ پژمان رضایی

برده(بخش یکم رُمان)/ داریوش آزادمنش

تکلیفی زیبا با چکمه هایی کوچک/ اکبری شروه

تهران در قاب/ فرنوش حبیب نژاد

جنگ/ لوئيجي پيراندللو- شهریار گلوانی

حماسه و محبت در ادبیات شفاهی آذربایجان/ علیرضا ذیحق

داستان جوجو/علی عمادی

دلشوره ی فردای نیامده/ اسماعیل یوردشاهیان

رمان ایرانی از خیال تا واقعیت/ محمد مسافر

زمستان/ بیژن باران

زندگینامه فریدا کالو/ مهراوه جوان

سخنرانی مصطفی رحیمی/ انیستیتو گوته1356

عرضحال/ جمال ثریا- همت شهبازی

کسی می خواند چو امواج زاینده رود / نصرت الله مسعودی

کوتاه،گاهی خودت را پنهان کن!/ محمود معتقدی
مبارکباد/ طارق گونرسل- علیرضا سیف الدینی

مثل یوسف/ عباس صحرائی

مرا در شعرتان پناه دهید!/ رضا فرمند

من و تو ای سرباز/ حمید رضا ایروانیان

حکایت/ منصوره اشرافی

****************************************

دیدگاه شماره ششم

دیدگاه شماره پنجم

ویژه نامه فروغ فرخزاد

دیدگاه شماره چهارم

دیدگاه شماره سوم

دیدگاه شماره دوم

دیدگاه شماره یکم

درباره دیدگاه

دیدگاه هنری ادبی 8

2011-04-30T12:45:00.010+04:30

Piet Mondrian. The Red Tree. c.1909.Oil on canvas

با خشم و جدل زیستم

و به هنگامی کهقاضیان

اثبات آن را که درعدالت ایشان شایبه ی اشتباه نیست

انسانیت را محکوم میکردند

و امیران

نمایش قدرت را

شمشیر بر گردن مجکوممی زدند،

محتضر را

سر بر زانوی خویشنهادم.

و به هنگامی که همگناهان من

عشق را

در رویای زیستن

اصرار می کردند

من ایستاده بودم

تا زمان لنگ لنگان

از برابرم بگذرد،

و اکنون

در آستانه ی ظلمت

زمان را به ریشخندایستاده است

تا من اش از برابربگذرم

و در سیاهی فرو شوم

به دریغ و حسرت چشمبر قفا دوخته

آن جا که تو ایستادهای.

قرار بر این بود کهدیدگاه هشتم با مطالبی از این عزیزان، منتشر شود :

اما نشد. چه کنیموقتی در دنیایی به سر می بریم که اغلب شدن ها، نا شدنی می شوند.

و تشکر از این دوستانکه صمیمانه با دیدگاه همکاری کردند و به امید روزهای بهتر.

اسماعیلیوردشاهیان- آرشتوکلی- پژمان رضایی- بابکصحرانورد - اصغر نوری - فرنوش حبيب نژاد- بیژن باران - نسرینمدنی - جواد اسحاقیان - علیرضاسیف الدینی- فریبا حاج دایی - نصرتالله مسعودی - - اشکان آویشن- حسینمنصوری- حمید رضا اکبری شروه - اثمار موسوی نیا - حمید رضا ایروانیان داریوش آزاد منش- رامين مستقيم- رضافرمند - رضا مرتضوی - رقیه بابالو - زینت نور - سعید کارگر - سهراب رحیمی-همت شهبازی- شاپور احمدي- شهريارگلواني عباسصحرائى- لیلاحکمت نیا-مانیب- محسنقادري- مهراوهجوان- مهرسانجوان- موسامقدم- محمدمسافر- محمودصفریان- محمودمعتقد ی-عليرضابخشعلي- عليرضاذيحق- علیعمادی- قبادآذرآیین- عباس صحرائی

واسامی کسانی که از آثار آنها در دیدگاه بهره بردیم:

فیلیپ لارکین- میشلفوکو- شراگیمیوشیج– لورکا-احمد شاملو- مفتونامينی- مهدیاخوان ثالث- مسعودبهنود- مصطفیرحیمی- حسینجوان- کاوه گلستان- رضا براهنی- صمد بهرنگی - سهراب سپهری - طوسي حائري - محمد رضا شفیعی کدکنی- محمد مختاری- عمادالدین نسیمی- سیاوشکسرایی- فروغفرخزاد- غلامحسین ساعدی- یداللهرویایی- بهرام بیضایی - اسماعیل نوری علا- ابراهیم گلستان - ایرجگرگین - حسن هنرمندی- سیموندوبوار- سیمینبهبهانی- خسروگلسرخی- مرضیه - بنان - پیت موندریان- -فریدا کالو- دیگو ریورا-انسل آدامز - آلن ونستن - ماکس ارنست- خوان رامون خیمه نز-هانری روسو- یانیس ریتسوس - دیگو ولاسکوئز- خوان میرو

دلم کپک زده، آه

که سطری بنویسم ازتنگی دل

همچون مهتاب زده ایاز قبیله آرش بر چکاد صخره یی

زه جان کشیده تا بُنگوش

به رها کردن فریادآخرین.

...

سطری

شعری

نجوای یا فریادی درگلو

که به گوش برسد یانرسد

و مخاطبی بشنود یانشنود

و کسی در یابد یا نه

که" چرافریاد؟"

یا" با چه مایهاز نیاز؟"

و کسی دریابد یا نه

که" مفهومی بوداین یا مصداقی؟"

صورت واژه ای بود اینیا در آستانه زایشی یا فرسایش؟

ناله مرگی بود این یامیلادی؟

فرمان رحیل قبیلهمردی بود این یا نامردی؟

خوانی که به وادیبرکت راه می نماید

یا خائنی که به کجراهه ی نامرادی می کشاند؟

پ . ن – شعر ها ازاحمد شاملو

دیدگاه هنری ادبی- منصوره اشرافی

دیدگاه هنری ادبی 7

2011-04-01T20:15:00.000+04:30

Frida Kahlo. Diego and I. 1949.
Oilon Masonite. 29.5 x 22.5 cm.
Private collection.

سخنی با خواننده

آذین بندی قلب را ستاره و.../ شاپور احمدی

با هر قفس/ ژیل بیان- آرش توکلی

بر فلس های سبز پیرانیا/ پژمان رضایی

برده(بخش یکم رُمان)/ داریوش آزادمنش

تکلیفی زیبا با چکمه هایی کوچک/ اکبری شروه

تهران در قاب/ فرنوش حبیب نژاد

جنگ/ لوئيجي پيراندللو- شهریار گلوانی

حماسه و محبت در ادبیات شفاهی آذربایجان/ علیرضا ذیحق

داستان جوجو/علی عمادی

دلشوره ی فردای نیامده/ اسماعیل یوردشاهیان

رمان ایرانی از خیال تا واقعیت/ محمد مسافر

زمستان/ بیژن باران

زندگینامه فریدا کالو/ مهراوه جوان

سخنرانی مصطفی رحیمی/ انیستیتو گوته1356

عرضحال/ جمال ثریا- همت شهبازی

کسی می خواند چو امواج زاینده رود / نصرت الله مسعودی

کوتاه،گاهی خودت را پنهان کن!/ محمود معتقدی
مبارکباد/ طارق گونرسل- علیرضا سیف الدینی

مثل یوسف/ عباس صحرائی

مرا در شعرتان پناه دهید!/ رضا فرمند

من و تو ای سرباز/ حمید رضا ایروانیان

حکایت/ منصوره اشرافی

سخنی با خواننده

2011-03-31T23:26:00.000+04:30

شکوفه های گیلاس - ژاپن

همراه با یاد مصیب و رنج و محنت مردم ژاپن، دیدگاههفتم نیز به بار نشست، مثل شکوفه ها و جوانه های بهاری که بی توقف به مسیر زندهبودن و پیوستن به زندگی ادامه می دهند.

با تمام مشکلاتی که فیلتر بودن برای دیدگاهایجاد کرده است باز هم دیدگاه منتشر شد. از تمام کسانی که تا این زمان با دیدگاهبوده اند چه خواننده و چه نویسنده، سپاسگزارم و امیدوارم که هر شماره دیدگاه تازه تر و پر بارتر از قبل عرضه شود.

با اشتیاق فراوان منتظر دریافت آثار و نقد و نظرشما هستم.

چند نکته لازم به ذکر است، ترتیب اسامی و عناوینطبق حروف الفباست.

ازارسال کنندگان مطلب خواهشمندم رعایت اصول نگارش را کرده و غلط املایی نداشتهباشد و آن را – نه الزاما بلکه حتی المقدور- قبلا در جای دیگری انتشار نداده باشند.

مبارکباد

2011-03-31T20:06:00.001+04:30

Frida Kahlo. Self-Portrait (Dedicated toLeon Trotsky). 1937

طارق گونرسل

ترجمه علیرضا سیف الدینی

تبریک میگویم؛ موفقشدی

درد داشت زاییدن

غیبتم را زاییدی

تبریک میگویم،فراموش کردنم را

در اتاقی دور

به من تبریک بگو:تمام تلاشم را کردم

تا تو از پا نیفتی؛نگاه کردم

صدایت دور شد؛ ول اتکردم

تبریک بگوییم بههمدیگر؛ موفق شدیم

حالا همه چیز روبراهاست

جای محو زخمی درباران

کسی می خواند چو امواج زاینده رود

2011-03-30T00:22:00.001+04:30

Frida Kahlo. Two Women. 1929. Oilon canvas. 69.3 x 53.3. Private collection.

نصرت الله مسعودی

تقديم به دكتر فرامرزسليماني

توترانه ات رابخوان

كه كوك نمي شوداين ساز

وسر ريزكرده استاين ميز

كنار خاطرات ِتکهتکه ی من وُ

اين ليوان ِخالي

كه تا " بهسلامتي "

همين حالا هم، سيتاكستان جا مانده است.

زير كدام سنگوُخرسنگ می کوبند به سينه اين همه دل!

مگر مي شود درهزاره ي سوم

آن هم درست بغلِ فصل انگور

آن ساقی اینچنین

هیچ را

کف دست ِمن گذاشتهباشد!

من كه ديگر بازنگ ِهيچ درسي كوك نمي شوم

كه تتق تق آنپاشنه ها

سه ده سال از مشقِمدرسه ی من دیر کرده است

وسبزینه ها را

از سر راهم دو فصل عقب تر كشيده اند.

تو ترانه ات را...

نه ، تورا ميگويم كه هنوز

با شانه هات بهاین ماه ِ مورّب مي تابي

وساعت هاي خوشِپرسه را اعلام مي كني.

اُ..هو..هی!

و چه قيامتي ميشوي ومي شود

مثل دست كسيبرشانه یی

در ابتداي ِلاله و یا لاله زار

درست رو به رويساعت دو

در انتهای «کژمژ»

که" چوامواج زاينده رود " را

با حنجره وُ آنيكي دست

بر كركره هايبسته بكشاند .

هه ... هی !

از يقه ي بالاكشيده ي اين كُت

كه يادگار ِخريدبا هم است وُ ده يك تومني چانه

همه ی پرسه ی سال هاي دورِ نه دور را بخوان!

كه آن پري ديگر

به قصه ي نمیتواند كه بيايد

و بكوب این بیرگی را بر لبه ي ليوان

تا با ياد شقايقيکه فلق را نمی وزاند در باد

كناركسي كه باما کوک نمی شود دیگر

بر لب جویهای بیصدا

سر بر شانه يسرد ِاين پياده رو

رو به حیرتِعابران فردا

دراز، و یا درازبه دراز بكشم.

آخرينبازنويسي 21/ اسفند / 89

حکایت

2011-03-29T21:50:00.001+04:30


Frida Kahlo. Me and My Parrots. 1941.Oil on canvas 81 x 62.2 cm. Private collection

منصوره اشرافی

تابیدی

باریدی

بعد،

به طغیانم کشاندی.

گشتی

و گرداندییم

پرتاب شدیم

بر اوج

و فرو افتادیم

آرام

بی هیچ موجی.

سخنرانی مصطفی رحيمی - شب شعر انیستیتو گوته مهرماه 1356

2011-03-29T21:38:00.001+04:30

Frida Kahlo. The Bride Frightened at SeeingLife Opened. 1943. Oil on canvas. 63 x 81.3 cm Private collection

سخنرانی مصطفی رحيمی

در شبهای شعر انیستیتو گوته مهرماه 1356

پيرامون «فرهنگ و ديوان»

باهر قفس

2011-03-29T21:30:00.001+04:30

Frida Kahlo. Memory. 1937. Oil onmetal. 38 x 48.2 cm. Dolores Olmedo Foundation, Mexico City, Mexico

بیان ژیلن - شاعر معاصر چینی

ترجمه - آرش توکلی

باهر قفس
دنيا
دو زندان مي شود !

در شلوغي زندانهاي تو در تو
از زندان بزرگتر
به ديدارم مي آيي!

از پشت ميله ها
عاشق مي شويم
بوسه مي گيريم
ونمي دانيم
عشق
اگر آن ميله ها
نيست
کدام سو ،
زنداني ست !

برده

2011-03-29T21:24:00.001+04:30

Frida Kahlo. The Deceased Dimas.1937.Oil on Masonite. 48 x 31 cm. Dolores Olmedo Foundation, Mexico City,Mexico.

داریوش آزادمنش

بخش یکم

(( راه یکی است و آن راه راستی است . دیگر

راه ها همه بیراهه است . ))

(( یسنا ،هات 72 ))

آسمان آبی و روشن بود . حتی تکه ای ابر هم آن بالا دیده نمی شد . چنین روزهاییدر زمستان کمیاب بودند . روزهایی که می شد زیر آفتاب روی زمین دراز کشید و پروازپرندگان را تماشا کرد . پنج سال پیش بود که امپراطور یولیانوس تصمیم گرفت اسکندریدیگر شود و دوباره تاریخ را دگرگون کند . اما فراموش کرده بود پیش از او بسیاری دیگر هم برای این کار از جاجنبیده ولی موفق به پیمودن نیمی از راه آن مقدونی بزرگ هم نشده بودند . اسکندر یکمرد ویژه در لحظه ای ویژه از زمان بود . این نکته را فرمانروایان بعدی اروپا هرگزنخواستند باور کنند . امپراطور یولیانوس نیز مانند بسیاری دیگر از پیشینیانش خوب وامیدوارانه شروع کرد . از قلب امپراطوری غرب رانده بود و به قلب شاهنشاهی شرقرسیده بود . کار تمام شده به نظر می رسید . ارتش بزرگش در برابر دروازه های تیسپونبود . شهر رویایی و تسخیر ناپذیر شاهنشاهی شرق . اما گویی همیشه در جنگ خورشید ازغرب طلوع می کند و در شرق غروب . برخلاف اسکندر سرانجام یولیانوس در سرزمین پارسهابسیار شوم بود . او هم به همان سرنوشتی گرفتار شد که پیش از او کراسوس ، کاراکالا، والریانوس و بسیاری دیگر گرفتار شدند . آنها هم می خواستند دومین اسکندر اروپاشوند اما اسکندر یگانه خورشید غرب بود که در شرق غروبی پیروزمندانه داشت . تنها یکتیر که از کمان یک کماندار ماهر ایرانی رها شد به پرواز درآمد و بر گردن یولیانوسنشست کافی بود تا تمام رویاهای بزرگ امپراطور و حامیانش بر باد رود . جسم بی جانشمی توانست ارزشمندترین هدیه برای تقدیم به شاه پارس باشد اما رومی ها در برابر جانهادن غنایم جنگی فراوان و اسیران بی شمار آن نعش که غرور روم در آن خفته بود رابا خود از آوردگاه بدر برده بودند .

و او هم یکی از آن اسیران بود . اما کدام سربازی در دوازده سالگی به اسارتدشمن درمی آید ؟ آن هنگام ژولیو تنها دوازده سال داشت و حالا هفده ساله بود .

ژولیو از روی زمین برخواسته پس از تکاندن لباس هایش با گامهای آرام و شمرده بهراه افتاد. تکه چوبی را که گوشه ی لب داشت به داخل دهان کشیده پس از خرد کردن و جویدنبه بیرون از دهان تف کرد . هوا خوب بود و از گردش امروزش لذت می برد. شاید در تمامسرزمین پارس هیچ برده ای به اندازه ی او از آزادی برخوردار نبود . می شد گفت اوفقط نام برده را همراه داشت وگرنه از عامه ی مردم آزاد ایران هم آزادتر بود . تودههایی که اغلب نگران خشکسالی بودند و بار سنگین مالیات های گوناگون و خراج سالیانهرا بر گرده می کشیدند . اگر چه روی زمین های حاصلخیز زراعت می کردند اما زمین هاغالباً در تملک فئودالهایی بود که از نجیب زادگان و جنگاوران بشمار می رفتند . گاهمیان این انبوه پیشه وران خرده مالکانی هم دیده می شدند اما فشار کار و کمی درآمدو سختی نان خوردن برای آنها نیز به اندازه زارعینی بود که روی زمین اربابها کار میکردند . بر این رنجها رنج خدمت اجباری در ارتش هنگام جنگ هم افزوده می شد . اماژولیو از این دردسرها به کنار بود . نه لازم بود زمین شخم بزند و نه مالیاتبپردازد و نه حتی در جنگ شرکت کند . گاهی برای انجام کاری به این سو و آن سوفرستاده می شد . ارباب این اجازه را هم به او داده بود هرگاه تمایل دارد از کاخبیرون رفته گردش کند . اما گردشش نباید زیاد طولانی می شد . اگر چنین هم می شداتفاقی نمی افتاد . تنبیه بدنی برای بردگان خطاکار مجاز بود ولی انداختن یک خراشکوچک روی صورت ژولیو برای عامل آن می توانست مجازاتی سنگین داشته باشد . ژولیو یکطاووس نر بود . چه کس می پذیرد پرهای طاووس نرش را بکنند ؟ بویژه که میان مردمیبود سخت شیفته ی زیبایی و پرستنده ی آن . مگر نه آن که این مردم از میان چهار مادهی سازنده طبیعت آتش را برای نیایش برگزیده بودند ؟ آیا میان چهار ماده آتشزیباترین ماده نبود ؟ آیا زیبایی چشمگیر خود او جانش را از چنگال مرگ و شمشیر برانآن سردار پارسی همان ارباب امروز نجات نداده بود ؟

ژولیو می خواست سری هم به اطراف رودخانه ی دجله بزند . او این رودخانه یخروشان و باشکوه را بسیار دوست داشت . دجله همچون جیحون برای ایرانیان رودی مقدسبود . فریدون با گذشتن از همین رود به جنگ ضحاک رفته ایران را از شر آن شاهاهریمنی رها کرد . همان طور که کیخسرو با گذشتن از جیحون به ایران آمده با نشستنبر تخت شاهنشاهی به ایران پریشان از جنگ و خشکسالی زندگانی دوباره بخشید . جیحون ،مرز میان ایران و توران . رودی که تیر آرش از آن گذر کرد !

ژولیو اکنون کمابیش با تمام این افسانه های کهن ایرانی آشنا بود. هنوز ازافسانه های سرزمین خودش هم داستانهایی در ذهنش مانده بود . روز خوبی بود و اوسرخوش از گردش مفرحش احساس شادی و آسایش می کرد . کمی بعد اما صحنه ای مقابلدیدگانش پدید آمد که حال خوش او را کاملاً دگرگون ساخت . گروهی از سربازان ایرانیدسته ای از اسیران مسیحی را در میان گرفته و به سویی می بردند . مسیحی بودن آنمردم از صلیبهای چوبی که بر گردن آویخته بودند معلوم بود . ژولیو مانند همه میدانست سالهاست در ایران با مسیحیان خوشرفتاری نمی شود . برای ژولیو پیروان مسیحمردمی عجیب و غیر عادی بودند . آنها در شرق و غرب عالم زیر سخت ترین آزارها و شکنجهها قرار می گرفتند اما خودشان را خوشبخترین مردم دنیا می دانستند . روزگاری سرزمینمادریش بزرگترین دشمن مسیحیان بود و حالا که میهن او دست از دشمنی با مسیحیت ومسیحیان برداشته و حتی امپراطور خودش را یک مسیحی و طرفدار و پشتیبان مسیحیان میخواند این ایرانیانند که به دشمن شماره یک مسیحیان تبدیل شده اند . ژولیو هیچتاسفی برای آیین مسیحیت نمی خورد اما در دل نسبت به مردمی که به خاطر این آیین زیرشکنجه قرار می گرفتند سخت احساس ترحم می کرد . ژولیو مسیحی نبود و این خود ازدلایلی بود که علارغم رومی بودن کسی نسبت به او حساسیت نشان نمی داد . او نیزمانند خانواده ی بزرگ و نامدارش از آیین مسیحیان بیزار بود. خانواده ی بزرگ واشرافی تریبونیانوس که در کنار چند خانواده ی بزرگ دیگر از نجبای روم به دشمنی ومخالفت با مسیحیت مشهور بودند . مگر نه آن که پدرش که از سناتورهای برجستهامپراطوری بود تنها به خاطر سرسختی و دشمنی یولیانوس با مسیحیت و مسیحیان به حمایتاز آن مرد آشوبگر پرداخته حتی حاضر شد در کنار او و لژیونهای بزرگش به جنگایرانیان بیاید ؟ آه مسیحیت ! این آیین وحشیان و فرومایگان ! سناتور معتقد بودباید آن عظمت از دست رفته که مسیحیت و ایرانیان از روم گرفته بودند را دوباره بهروم بازگرداند و در این کار مردی را شایسته تر از امپراطور یولیانوس نمی شناخت .

باز هم احساس ترحم کرد . اما حالا دیگر آن اسیران خیلی از او دور شده بودند .اسیران و سربازان مانند نقطه های سیاه و متحرک بنظر می آمدند. سرانجام از خودپرسید چرا باید نسبت به آنها احساس ترحم کند؟ آنها که هموطنان او نبودند . ولی میدانست حالا هموطنان او هم کیشان اینها هستند .

ژولیو از رفتن به کنار رودخانه و گردش در ساحل آن منصرف شده راه بازگشت به کاخرا پیش گرفت . تقریباً ظهر شده و سرمای هوا کاهش یافته بود . در طول راه ذهنشدرگیر یک پرسش همیشگی شد . سوالی که بتازگی روزی چند بار از خود می پرسید . من دراینجا کی هستم ؟ حیران و سرگردان بود . در این سرزمین هیچ کس نیست که نداند کیست وچه کاره است . در این قسمت از دنیا نظم حرف اول را می زند و همه چیز حتی انسانهابا نظم و ترتیب طبقه بندی و تقسیم شده اند . آنها یا سپاهی و جنگاور هستند ، یاروحانی و مرد مذهب ، یا از میان پیشه وران بودند که عامه ی مردم اجتماع را تشکیلمی دادند و یا از طبقه دبیران و کارمندان دولتی . نهایتاً آنکه برده بودند و میدانستند برده هستند . ژولیو به ظاهر که برده بود ولی در واقع کارهایی نظیر کارهایدبیران را انجام می داد . اسیران رومی را دسته دسته دورن سرزمین ایران می فرستادندتا در کوهستانها یا دشتها کارهای سنگین عام و المنفعه مانند راه سازی و پل سازیانجام دهند . اما او را در کاخی نگهداشته بودند تا مورد حسادت بسیاری از نجیبزادگان جوان و همسال خود قرار گیرد . سبب این حسادت هم معمولاً زیبایی و رشادت اوبود که همیشه جلب توجه می کرد . معلوم نبود کارش چیست . همین قدر می دانست که نگاراربابش است . دیگران هم از علاقه و توجه ویژه و غیر عادی شاهزاده ی پیر به اینبرده ی جوان آگاه بودند و درباره ی آن داستانها می ساختند . چند نجیب زاده که باسردار کهنسال معاشرت داشتند ادعا می کردند از زبان خود او شنیده اند ژولیو را پساز فرزندانش و شمشیر بر کمربسته اش پر بهاترین دارایی خود می داند . شاید اگر اینجوان ایرانی و مزدایی بود تا آن روز آیین فرزند خواندگی که میان ایرانیان بسیارپسندیده و رایج بود بین او و شاهزاده انجام شده و او رسماً فرزند شاهزاده هرمزشناخته می شد .

ژولیو بارها این شایعات را از گوشه و کنار شنیده بود و چون از علاقه ی زیاد سپهبدبه خود خوب آگاه بود آنها را باور می کرد . هرمز عموزاده شاهنشاه بود . مردی بوددلیر و ثروتمند . با وجود سن بالا جنگ آوری کم نظیر بود . در آن جنگ بزرگ کهایرانیان بر سپاه یولیانوس پیروز شدند سپهبد یکی از ستونهای اصلی قلبگاه لشکرایران بود . پس از درهم شکسته شدن ارتش روم و عقب نشینی لشکرهای آن اسیران گرفتارو عنایم جا مانده جمع آوری شدند . مطابق آیین ایرانیان غنایم جنگی میان شاه و نجیبزادگان تقسیم می شد و سربازان ساده از آنچه بدست آمده بود سهمی نداشتند . اسیرانرا اما معمولاً به چندین گروه بزرگ بخش کرده هر گروه را به نقطه ای از کشور می فرستادند . اما در فرجام آن جنگژولیو در شمار غنایم جا گرفت نه اسیران . او غنیمتی بود که هرمز خود بدست آورده قصد بخشیدن یا مبادله اش را هم نداشت .

شبی که سناتور گفت ژولیو را با دو پسر جوان دیگرش در لشکر کشی امپراطور همراهخود خواهد برد همه ی خانواده خندیده و باور نکردند سناتور براستی بخواهد کودکی بهنوجوانی نرسیده را با خودش به جنگ ببرد . سناتور اما شوخی نکرده بود . او به وجود پسرانزیبا و برازنده اش افتخار می کرد و در تصمیمش راسخ بود . برای بر طرف کردن نگرانیخانواده اطمینان داد منظورش فرستادن پسر کوچکش به میدان جنگ نیست . تنها می خواهدژولیو مانند بسیاری از اشراف زادگان دیگر پشت جبهه مانده از آنجا در وضعیت یک جنگواقعی قرار گرفته تا حد ممکن از نزدیک شرایط دشوار نبرد را درک کند . هیچ لژیونرومی آنقدر بی قائده و بی اعتبار نبود که پسر بچگان دوازده ساله را در خود پذیرفتهبه آنها مسولیت جنگی واگذار کند . سناتور تمایل داشت این کوچکترین پسرش را نیزمانند دو پسر جوان و خوش قد و قامت دیگرش آماده ی ورود به کارهای سیاسی و نظامیامپراطوری کرده ترقی او را تا بالاترین مدارج سیاسی یا نظامی روم ببیند .

ژولیو هنوز هم تصاویر دهشتناک آن نبرد را به روشنی در خاطر داشت . صدای طبلها، غرش فیل های غول پیکر ، تیرهای کمانداران ایرانی که همچون پیک مرگ از آسمان فرودمی آمدند و یورشهای سریع و پیاپی سوران ساسانی که از قلبگاه درهم شکسته شده ی سپاهامپراطور گذشته و خود را به پشت جبهه ی او رسانده بودند ، همه و همه به سرعت ازذهنش می گذشتند و احساسی ناخوشایند در او ایجاد می کردند . وحشتناکترین منظره یجنگ در نظرش همان فیل های بزرگ و خشمگین بودند . جانورانی مانند برج متحرک استوارو مثل سیل روان کوبنده . بر پشت آن فیل های بزرگ به خشم آمده از صداهای مهیب جنگپیل بانانی تنومند نشسته و هر یک کاردی با دسته ای بلند در دست داشتند . ایرانیانبا بهره گیری ماهرانه از فیل های جنگی در میدان نبرد وحشتی سخت در دل دشمنان ایجادمی کردند . آنها همیشه فیل های خود را پشت سر سوارانشان آرایش می دادند و اکنون کهسواره نظام آنها از قلبگاه از هم گسسته ی سپاه یولیانوس گذشته بود فیل هایشان نیزخود را به پشت جبهه ی امپراطور رسانده و در تاراندن گروه هایی از رومیان که همچنانپایداری می کردند به سواره نظام یاری می رساندند . ژولیو آن صحنه های وحشت انگیز وخونین را در برابر چشمانش داشت . جسد بی جان و خون آلود دومین برادرش را دیده بودکه با او پشت جبهه مانده و در آن همهمه می کوشید او را نجات دهد اما حتی نتوانستهبود جان خودش را حفظ کند .

با این حال برادرش جنگیده و شمشیر در دست کشته شده بود . پدر راست می گفت ،سربازان ایرانی شمشیر زنان خوبی نبودند . مهارت بزرگ و عمده ی آنها در استفاده ازتیر و کمان بود . برادر او را هم تیرهای از کمان رها شده از پا درآوردند . برده یجوان رومی هنوز آن زمان را خوب و شفاف به یاد می آورد . آواخر جنگ زمانی که دیگر حتیپیاده نظام کم ارزش ساسانی هم خود را به پشت جبهه ی امپراطور رسانده بود . پیش ازآغاز جنگ امپراطور دسته ای اسیر شده از این پیادگان را جلوی سپاهش به نمایش گذاشتهو برای تهیج سربازان فریاد برآورده بود آیا اینها بیشتر از بزهایی نفرت انگیزهستند که از فرط چرک و کثافت تغییر چهره داده اند ؟ و آنگاه باز هم با فریاد وعدهداده بود پیش از آنکه شما به آنها نزدیک شوید سلاح را انداخته و می گریزند .ژولیوی دوازده ساله با برداشتن شمشیر برادر مرده ی خود می خواست نشان دهد یک نجیبزاده است . اما به چه کس ؟ برادری مرده و اردویی از هم پاشیده تنها تماشاگرانشبودند . سه سرباز پیاده به او برخوردند و نمی خواستند به حال خود رهایش کنند .ژولیو با آنها که بجای شمشیر نیزه های چوبی و بدرد نخور در دست داشتند درگیر شد .این روستاییان به اجبار به جنگ آمده حتی زره ای به تن نداشتند و جای آن سپرهاییبلند و خمیده بافته از نی در دست گرفته بودند . ژولیوی دوازده ساله با شمشیرش هرسه سربازی که با او درگیر بودند را به ستوه آورده سرانجام هم با زخم زدن به یکی ازآنها راهش را گشوده شروع به دویدن کرد . اما مگر با دویدن می شد خود را به مرزهایامپراطوری در حال فرو پاشی روم رساند ؟ باز هم یک سرباز در برابر او قرار گرفت .سربازی بود تنومند با شمشیری در دست . سراپایش از صفحات آهن پوشیده و حتی بر چهرهاش نقابی آهنی زده بود . ژولیو پس از کمی درنگ بطرف او یورش برد . باید از او هممی گذشت . خواهش برای فرار از مهلکه بمنظور نجات جان و زنده ماندن ترس و جسارت رادر کودکان هم توانمند می کند و ژولیوی دوازده ساله می خواست زنده بماند و از آنمهلکه بگریزد . اما این سرباز مانند قبلیها ناشی نبود . تنها به یک ضربه شمشیر رااز دست ژولیو خارج کرده او را بر زمین انداخت . ژولیو گیج و وحشت زده سر از رویزمین بلند کرده به چهره نقاب زده ی حریف پیروزش نگاه کرد . مرد جنگجو با گامهایآرام بسوی ژولیو می آمد . در حال آمدن شمشیرش را رو به پایین گرفته و شتابی از خودنشان نمی داد . لحظاتی بالای سر ژولیو که خیره به نقاب او می نگریست ایستاد .شمشیر را بالا برد و آن را در نیام فرو کرد . نگاهی به چپ و راست خود انداخت و بازهم با حرکاتی آرام پا خم کرد و روبروی ژولیو بر زمین زانو زد . نقاب خود را کنارزد و چشم در چشم جنگجوی کوچک دوخت . ژولیو او را حیرت زده می دید . حتماً درگرماگرم نبرد و هیجان سخت جنگیدن در میدان جنگ متوجه ی تفاوت ژولیو با دیگرسربازان رومی نشده و اکنون با دیدن کودکی بر خاک افتاده در آن آوردگاه خونبار کههر جایش انباشته بود از اجساد مردان و اسبها شگفت زده شده بود . شاید هم شگفتی اوبیشتر از بابت دلیری و زیبایی خیره کننده پسرک جنگجوی پریشان حال بود . حالا کهنقاب از چهره کنار زده شده بود ژولیو رخسار مردی خوش سیما و وجیه را می دید کهریشی کاملاً سپید داشت . سن بالا مانع از حضور این جنگاور پیر در آوردگاه جنگ نشدهبود . اما او سربازی ساده نبود . او از فرماندهان بلند مرتبه ی سواره نظام زره پوشسنگین اسلحه ی ایرانیان بود . این دسته از سپاه ایران بسیار کارآزموده بودند و نقشبسیار مهمی در جنگها ایفا می کردند . برجسته ترین و کارآمدترین آنها معمولاً ازطبقه ی نجبا بودند . این نخستین برخورد ژولیو با هرمز بود و سرنوشت او از همان جابا آن جنگاور پیر گره خورد . سپهبد در آخرین هنگامه های جنگ از اسب پایین افتادهبود . اسب از پا درآمده و او نیز زخمی شده بود . اما توانسته بود دوباره برخواستهاینبار پیاده به جنگ ادامه دهد . ژولیو تماشاگر صحنه های پس از پایان جنگ و بویژهمناظر پاکسازی زمین و جدا سازی کشته گان و زخمی ها و گرد آوری اسیران بود . اما اورا کنار اسیران دیگر قرار ندادند . هرمز او را از خود دور نکرد . هر جا رفت ژولیورا همراه برد . زبان او را نمی فهمید اما سرانجام با کمک مترجم توانست بفهمد اینکودک کیست و در آنجا چه می کند . نام پدر ژولیو را چند باری شنیده بود و می دانستاز سیاستمداران کهنه کار و با نفوذ امپراطوری است . بزرگان ایرانی معمولاً نامبرجسته گان دولت امپراطوری روم را می دانستند و از موقعیت آنها اطلاعات نسبیداشتند. سپهبد اکنون فرزند یکی از بزرگترین و نجیب ترین خانواده های رومی را در اختیارداشت . این غنیمت ارزشمندی بود . می دانست اشراف رومی نیز مانند نجیب زادگانایرانی تربیت و آموزش کودکان را از سنین پایین آغاز می کنند . فقط افسوس می خوردکه چرا این غنیمت جنگی چند سالی بزرگتر نبود . اما حتی اگر این کودک شجاع و جنگجوکودن ترین کودک دنیا هم بود تنها همان زیبایی شگفت و چشم نوازش برای شیفته ساختن سپهبدکافی بود .

ژولیو از سرنوشت پدر و برادر بزرگش بی خبر بود. نمی دانست آن دو مانند بسیاری از نجیب زادگان رومی کهیولیانوس را در لشکر کشی به شرق همراهی کردند کشته شدند یا از معرکه جان سالم به دربردند ؟ اسیر شده بودند یا توانسته بودند خود را نجات داده با سپاه شکست خورده وبی امپراطور مانده ی روم آزادانه به غرب برگردند ؟ این اما مطلبی نبود که بتوانداز آن اطلاعی بدست آورد . ژولیو بسیار از سرزمین خود دور مانده بود و هیچ بندی جزخاطراتش او را به آنجا پیوند نمی داد .

دیگر به کاخ نزدیک شده بود . نمای کاخ سپهبد تقریباً از پانصد گام دورتر همزیبا به نظر می رسید . شخص از هر طرف که به سمت کاخ می رفت می توانست وارد آن شودزیرا کاخ دارای چهار در بزرگ بود که به سمت چهار جهت اصلی گشوده می شدند .ایرانیان به شکوه و بزرگی ظاهر همه چیز اهمیت می دادند . از پیکرهایشان گرفته تاخانه هایشان ! و حالا هر چه مقام و موقعیت اجتماعی یک ایرانی برتر و بالاتر بودشکوه ظاهر برایش ارزشمندتر و پر اهمیت تر می شد . شاهنشاه در باشکوهترین و مجللترین کاخ دنیا اقامت می کرد و از لحاظ اندام و ظاهر سرآمد همه ی مردان ایران بود .

ژولیو از در جنوبی کاخ وارد شد . درهای کاخ در طول روز از صبح تا شب باز بودهو همیشه نگهبانانی مسئول دربانی آنهابودند . شب درها را می بستند و تا هنگام صبح نمی گشودند . در کاخهای اشراف ایرانیسه جایگاه اهمیت ویژه ای داشت . باغ ، تالار بارگاه و کتابخانه . برای ایرانیانکاخ بدون داشتن باغی بزرگ و سرسبز مکانی بی ارزش بود . علاقه ی این مردم به درختشگفت آور بود . در هیچ جای دنیا مانند اینجا درختان امنیت و اهمیت نداشتند . تالاربارگاه کاخ هر چقدر بزرگتر و مجلل تر بود صاحب کاخ بیشتر می توانست به خود افتخارکند . در کتابخانه بیشتر نوشته های مذهبی و حماسی و نیز شجره نامه های تاریخی رانگهداری می کردند . این مکان جایگاه آموزش و تعلیم فرزندان نجبا هم بود . در موردپسرها نوع دیگری از تعلیم هم با جدیت بسیار اجرا می شد که همان آموزش فنون نظامی وجنگی بود . اما جای آن آموزشها و مربیان آنها متفاوت بود . کارهای دیوانی اشرافبزرگ که غالباً ملاکین بزرگی هم بودند و هر ساله علاوه بر تنظیم امور مربوط بهرعیت هایشان باید مالیاتهای دقیق دولتی را هم پرداخت می کردند در کتابخانه انجاممی گرفت . بنابراین دبیرانی که در خدمت طبقه ی نجبا بودند بیشتر زمان کاری خود راتوی کتابخانه می گذراندند . به جز این سه جایگاه در کاخ اشراف انبار غلات هم اهمیتبسزایی داشت و همیشه سعی می کردند آنجا راانباشته از غله نگهدارند . اتاق خوابها نیز که تعدادشان بسیار زیاد بود مورد توجهبودند .

در کاخ غوغایی بر پا بود . خدمتکاران با حرارت زیاد به کار و فعالیت مشغولبودند . دو روز دیگر عید آذرجشن دوم بود و سپهبد قصد داشت در روز جشن مهمانی بزرگیدر کاخش ترتیب دهد . ژولیو طی این سالها با اعیاد و جشنهای بی شمار ایرانیان کاملاًآشنا شده بود . این مردم حتی در روزهای بدبختی و سیاه روزی هم دوست داشتند خوشباشند . هیچ ماهی در ایران سپری نمی شد که در آن عیدهای کوچک و بزرگ برگزار نشود .مردم این سرزمین دوست داشتند به هر بهانه ای جشن گرفته و شادی کنند . عیدها وجشنها مخصوص یک طبقه ی خاص نبود و همه ایرانیان از شاه تا رعیت به این آیین هایشاد پایبند بودند . بهانه ی همه اعیاد غالباً طبیعت و تغییرات مداوم آن بود . دراین جا برای هیچ الهه یا شخص خاصی جشن نمی گرفتند . آذر جشن دوم از جشنهای بسیارمورد علاقه ی ایرانیان بود . تقریباً بیست روز دیگر عید بزرگ نوروز آغاز می شد کهجشنهای آن شش روز طول می کشید و یکی از دو جشن بزرگ و اصلی ایرانیان بشمار می رفت. آذرجشن دوم فرصت بسیار خوبی بود تا ایرانیان آمادگی شان را برای برپایی بزرگترینجشن سرزمینشان بسنجند .

ژولیو در حال قدم زدن در محوطه باز و وسیع کاخ و تماشای خدمتکاران بود که شنیدصدایی ظریف و کودکانه از پشت سر نامش را خطاب قرار می دهد . صدای بلاش کوچکترینپسر از مجموع شش پسر سپهبد بود . پسرکی ده ساله و دوست داشتنی . پسرک از ژولیو میخواست با او به تمرین شمشیرزنی بپردازد . معلوم بود حوصله اش سر می رود . یکی ازوظایف ژولیو تعلیم همین کودک بود . سپهبد از ژولیو خواسته بود تا آن جا که میتواند زبان و فرهنگ روم را به این کودک آموزش دهد . دانستن زبان رومی ها می توانستدر آینده ی سیاسی این کودک نقش مثبتی داشته باشد . سپهبد آنقدر دوراندیش بود کهبسیاری از تعصباتی که اشراف و نجیب زادگان ایرانی به آنها گرفتار بودند را کنارگذاشته از یک جوان رومی بخواهد بعنوان معلم فرزند محبوبش را آموزش دهد تا از هر نظر برایآینده و ورود به عرصه های مهم دولتی آماده شود . همچنین به جهت مهارت ژولیو در فنشمشیر زنی آموش شمشیر زنی بلاش هم به او سپرده شده بود . سپهبد خود شخصاً زمانی کهژولیو تنها دوازده سال داشت شاهد مهارت و جسارت او در بدست گرفتن شمشیر بود .ژولیو سال به سال پیشرفت زیادتری کرده بود و اکنون به کمال در فن شمشیر زنی ماهربود .

ژولیو آن هنگام برخلاف پسرک اصلاً حال و حوصله تمرین کردن نداشت . با مهربانیدستی به صورت بلاش کشیده از او خواست به تنهایی تمرین کند . در مقابل برای دلخوشکردنش وعده داد عصر حتماً با او تمرین خواهد کرد . آنگاه پسرک را به حال خود رهاکرده دوباره قدم زدن را از سرگرفت . در این پنج سال ژولیو زبان پارسیان را به خوبیزبان مادریش یاد گرفته بود اما حرف زدنش همراه با لهجه ای کشدار بود که شنونده رافوراً متوجه بیگانه بودن او می کرد . با این حال لهجه اش در نظر مخاطبان بمانندرخسارش جالب و دلپذیر آمده آنان را به شیوه سخن گفتن او علاقمند می کرد .

خدمتکاران همچنان مشغول کار بودند . در حال کار کردن با صدای بلند حرف می زدند و گاه بر سر هم فریاد می کشیدند. تماشای رفتار آنها برای ژولیو به سرگرمی جالبی تبدیل شده بود . در آن حالپیشکاری به او اطلاع داد سپهبد خواهان دیدار او است . ژولیو این بار با گامهای تندبه راه افتاد . از ایوان گذشته وارد راهرویی عریض و طولانی شده از آن هم عبور کرد. سپس پا درون سالنی بسیار بزرگ گذاشت . سپهبد ایستاده کنار دو مرد دیگر مشغولگفتگو بود . ژولیو آن دو مرد را می شناخت . یکی از آن دو تقریباً هم سن و سال سپهبدو موبدی بود بزرگ و معروف . دیگری کمی از سپهبد جوانتر سرداری بود برجسته و نامداراز دودمان مهران . ژولیو باز هم به یاد آن جنگ شوم و شکست یولیانوس افتاد . آن جنگرا خاندان مهران برای شاپور بردند . فرماندهی سپاه ساسانی در آن جنگ به خاندانمهران سپرده شده بود و آنها نیز به خوبی پاسخ اطمینان شاه را دادند .

شاهزاده با دیدن ژولیو لبخندی بر لب آورده او را پیش خواند . سپهبد نامه ایبسته و مهر شده به ژولیو داد .

- پیش جاماسپ برو و این نامه را به او بده . اگر شاهزاده را ندیدی نامه را دستبهمن بده و اگر او هم نبود نامه را با خودت برگردان .

ژولیو همراه با نامه سالن را ترک کرده به محوطه باز کاخ برگشت . بلافاصلهدرخواست کرد اسبی در اختیارش قرار دهند . کمی بعد اسبی زین شده و آماده از اصطبلبیرون آورده به او سپردند . ژولیو

کاخ سپهبد را ترک کرده به سمت کاخ جاماسپ راه افتاد . اکنون چند ماه بود سپهبدژولیو را مامور رساندن نامه هایش به این سو و آن سو می کرد و این بیش از هر چیزنشانگر اعتماد و اطمینان هرمز به او بود .

کسی که ژولیو مامور رساندن نامه به او شده بود شخصیتی بود بسیار مهم و بلندمرتبه . شاهزاده جاماسب برادر شاهنشاه ایران که حداقل از لحاظ نسب و نزدیکی به شاهجایگاهی ممتازتر از هرمز داشت . این دومین بار بود ژولیو نامه ای از سپهبد بهشاهزاده می رساند اما در این چند سال بارها هرمز را هنگام رفتن به کاخ جاماسبهمراهی کرده بود . خانواده ی جاماسپ با خانواده ی هرمز روابط نزدیکی داشتند کهعلتش دوستی دو عموزاده با یکدیگر بود .بخاطر معاشرت و رفت و آمدهای این دو خانواده نجیب زاده با هم ژولیو شناخت کاملی ازاعضای اصلی خانواده ی جاماسپ داشت . آنها هم ژولیو را خوب می شناختند چون پنج سالبود او را در کاخ هرمز و گاه همراه با او می دیدند . دو سال پیش جاماسپ و خانوادهاش درگیر بحرانی بزرگ و خطرناک شدند که هر چند با فاجعه ای دردناک پایان گرفت اماهمچنان دیگران از آن سخن می گفتند و جاماسب را به علت غفلت از تربیت فرزندان وکوتاهی در مراقبت از ایمان خانواده به مقدسات مزدایی سرزنش می کردند .

ژولیو در ایوان کاخ جاماسپ منتظر ایستاده بود . شاهزاده در کاخ حضور نداشت وژولیو نمی توانست او را دیدار کند . اما پسر ارشد او بهمن آنجا بود و ژولیو همخواهان ملاقات با او شد . ژولیو در حال انتظار کشیدن به تماشای فرش های نصب شده بردیوارها مشغول بود . فرشها نقشهای فوقلاده زیبایی داشتند . نقشهایی از صحنه هایشکار ، جنگ ، رقص و الاهگان مقدس . دیوارهای کاخ هرمز هم با فرشهای رنگارنگ و زیباتزیین شده بود . در روم خانه ی اشراف و بناهای مهم معمولاً با تندیس های با شکوهتزیین می شد . در کاخ اشراف ایرانی هم تندیس های زیبا دیده می شد اما تندیس دراینجا به اندازه فرش طرفدار نداشت و در تزیین خانه ها چندان بکار گرفته نمی شد .

- ژولیو ، آیا آمده ای خبر مرگ ارباب پیرت را به ما بدهی ؟!

ژولیو به جانب صدا برگشت و چهره شاد و خندان بهمن را دید .

- نه شاهزاده ... تنها آمده ام این نامه را برسانم .

بهمن نامه را گرفت و نگاهی به آن انداخت .

- حیف شد ! گویا این پیرمرد قصد مردن ندارد ژولیو !

بهمن هم مانند دیگر پارسی زبانان نام ژولیو را با لحنی جالب و متفاوت با شکلرومی آن تلفظ می کرد . شاهزاده جوانی خوش قد و قامت و نیرومند بود . طبعی بسیارشوخ و شاد داشت . دوست داشت با همه کس شوخی کرده بگوید و بخندد . بی شک اگر جراتداشت با شاه هم شوخی کند حتماً چنین می کرد ! با این حال از سنگدلی بی بهره نبود .ژولیو دو بار شاهد خشونت او با زیر دستانش بود . چشمانی داشت که گویی با آنها برسر همه فریاد می کشید . در مجموع سیمایش دلپسند و جذاب بود .

ژولیو درخواست کرد به او اجازه ی مرخص شدن داده شود . اما شاهزاده که معلومبود روز خوبی را می گذراند دستی به شانه او زده با چهره ای خندان پیشنهاد کردابتدا با هم چیزی بنوشند . ژولیو در جایگاهی نبود که این پیشنهاد را رد کند . اینافتخار بزرگی بود که نجیب زاده ای نصیب برده ای می کرد . هر دو از ایوان خارج شدهبه باغ بزرگ و خوش ترکیب کاخ رفتند که فضایش زمستانی بود . شاهزاده تمایل به قدمزدن داشت . پس از سر کشیدن دو جام شراب سرخ در حالی که سومین جام را در دست گرفتهبودند شروع کردند به قدم زدن در باغ . درختان باغ با شاخه های لخت چندان جلب نظرنمی کردند اما دیگر آخرین روزهای زمستان بود و این حالت به زودی تغییر می کرد .

شاهزاده جام خود را تا آخر سرکشید و آن را روی زمین پرت کرد .

- در خانه ی هرمز به تو خوش می گذرد ، اینطور نیست ژولیو ؟

ژولیو احساس اندوه کرد .

- قفس اگر از طلا هم ساخته شده باشد باز قفس است .

بهمن با صدای بلند خندید . ژولیو خیلی زود متوجه شد گفتارش از عقل و احتیاطبدور بوده است . اما دیگر برای پشیمانی دیر بود .

- پس تو خانه ی هرمز را تنها یک قفس طلایی می دانی .

ژولیو ایستاد و بهمن نیز در ایستادن از او پیروی کرد .

- اینطور نیست . سپهبد نسبت به من بسیار مهربان است .

بهمن با سماجت بر باور خود پافشاریکرد .

- آه از چه می ترسی ؟! هرمز که پشت این درختها پنهان نشده !

- اگر هم براستی پنهان شده باشد از گفتن آنچه در سرم است ترسی ندارم . ترسبرازنده یک مرد نیست ، چه برده باشد چه آزاد .

در این هنگام از پشت درختان انبوه باغ دختری پدیدار شد و بی آنکه به آن دوجوان نگاهی بیندازد با غرور و بی اعتنایی از برابر آنها گذشت . ژولیو این دختر رامی شناخت . نامش ماه آفرید بود . زیبا بود اما از دید ژولیو شخصیتی عجیب و ابهامآمیز داشت . او خواهر بهمن و دختر جاماسب بود . بهمن که اکنون کاملاً سرخوش شدهبود از ژولیو خواست دوباره به قدم زدنادامه دهند اما ژولیو متواضعانه از شاهزاده درخواست کرد به او اجازه ی مرخص شدنبدهد و بهانه آورد سپهبد در انتظار بازگشت او است . شاهزاده با خواسته ی ژولیوموافقت کرد و باز هم سخنانی تمسخر آمیز در مورد ارباب او بر زبان آورد . در پایانهنگام جدایی اضافه کرد :

- دو روز دیگر در خانه ی هرمز دوباره همدیگر را می بینیم .

ژولیو فوراً به یاد مراسم مربوط به آذر جشن دوم افتاد . بی شک منظور شاهزادهشرکت در مهمانی کاخ سپهبد بود . بخاطر آورد در آذر جشن اول خانواده ی هرمز درمهمانی کاخ جاماسپ شرکت کردند و حالا نوبت جاماسپ و خانواده اش بود آن لطف را پاسخداده در مهمانی سپهبد حاضر شوند .

دو روز بعد با سر زدن آفتاب و دروددوباره خورشید بر زمین روز آذر جشن دوم هم فرا رسید . سپهبد برای بر پا کردن جشنتدارک زیادی دیده بود . در مهمانی هرمز بسیاری از خانواده های اشرافی و نجیب زادهحضور داشتند . جشن از صبح آغاز شده تا عصر طول می کشید . خدمتکاران پر کار بودند ونیازهای مهمانها را برطرف می کردند . آن روز واقعاً هم برای جشن گرفتن روز مناسبیبود . هوا آفتابی و ملایم بود و از هوای سرد و سوزناک آخرین روزهای زمستان خبرینبود . فعلاً که بیشتر مهمانها در باغ و فضاهای باز کاخ حضور داشتند اما برای صرفنهار همه باید به تالار بارگاه می رفتند . ژولیو به تنهایی زیر درختی ایستاده و بهتنه ی آن تکیه داده بود . او خودش را با تماشای آنچه پیرامونش جریان داشت سرگرمکرده بود . زنان و مردان به جامه های رنگارنگ و زیبا ملبس بودند . زنان جواهراتگوناگون و گرانبها به خود آویخته و مردان شمشیری به کمر بسته بودند . مردان ایرانیحتی در جشنها و مهمانیها نیز شمشیر خود را آویخته به کمر به همراه داشتند . هیاهویزیادی در کاخ برپا بود . ایرانیان یا مردمی بسیار پر حرف بودند یا بسیار کم حرف .امروز اما گویا اکثریت با پرحرفها بود . اگر چه نگاه ژولیو گذرا بود و روی شخصخاصی متمرکز نمی شد اما نگاه های زیادی بهاو خیره شده بود . بویژه نگاه زنان جوانی که در جشن شرکت داشتند . زیبایی و رعناییژولیو سبب می شد زیبایی و جذابیت دیگر جوانان کمرنگ جلوه کند . بسیاری از جواناناطراف او با وجود تمام کوشش ها و تکاپوها نمی توانستند مانند او که بدون هیچ کاریساکت در گوشه ای ایستاده بود مورد توجه قرار گیرند . ژولیو با آن ظاهر جذابش ازهمه دلرباتر می نمود . همین موجب می شد مورد حسادت باشد . خیلی از نجیب زادگانجوان آرزو می کردند این جوان رومی در آنجا حضور نداشت . با هم گلایه می کردند کهحضور یک برده بیکار در مهمانی اشراف چه معنایی دارد ؟ حداقل باید مانند خدمتکارانکاری انجام دهد . به هر حال هر چقدر هم زیبا و محبوب سپهبد باشد باز هم یک بردهاست .

حضور زنها و دخترها در جشنها و مهمانیهای بزرگ اشراف امری عادی و رایج بود .ایرانیان در مورد زنان سخت گیر نبودند . روح جنگاوری در زنان این مردم هم وجودداشت . زنان ایرانی حتی در شکار هم شرکت کرده بسیاری از آنها در استفاده از تیر وکمان توان هنر نمایی بالایی داشتند .

منوچهر یکی از پسران جوان هرمز مشغول رقابت با بهمن بود . شمار زیادی ازدختران و پسران جوان گرداگرد آن دو ایستاده و مبارزه آنها را که با شمشیر انجام میشد تماشا می کردند . تماشاچیان جوان می خندیدند و با سر و صدای زیاد به تشویق دورقیب می پرداختند . رقابت همانگونه که ژولیو انتظار داشت با شکست منوچهر و پیروزیبهمن پایان یافت . بهمن پس از پیروزی به تمسخر رقیبش پرداخت و چرندیاتی بر زبانآورد . هر چند تند و بی معنی حرف زدن از خصوصیات بهمن بود اما منوچهر چون در خانهی خود مقابل تعداد زیادی بیننده مغلوب شدهبود گفتار بهمن را تاب نیاورده او را به رقابتی دیگر و اینبار مبارزه با تیر و کمان دعوت کرد . بهمن شاد و کامیاب باغروری خاص شمشیرش را بالا برد .

- بازوی مردان شمشیر را بیشتر می پسندد .

و شمشیر را در نیام خود فرو برد . منوچهر که حس حقارت در او به اوج رسیده بودتسلیم نشده در میان بهت و حیرت دیگران با صدای بلند نام ژولیو را فریاد زد . ژولیوتقریباً در پنجاه قدمی آنها به تماشایشان ایستاده بود اما منوچهر از شدت خشم و شرمقادر به دیدن او نبود . چند بار دیگر نام او را فریاد زد تا برده ی رومی هر جاباشد صدایش را بشنود و نزدش بیاید . ژولیو گام برداشته به طرف منوچهر و جوانانی کهاطراف او بودند رفت . اکنون همه ی نگاه ها به برده ی خوش سیما بود . ولی ژولیوتنها سنگینی یک نگاه را روی صورت خود احساس می کرد و آن نگاه خواهر بهمن ماه آفریدبود که میان دو دختر جوان هرمز ایستاده بود . ماه آفرید سرد و بی احساس بنظر میرسید . گویی اجزای صورت رنگ پریده و مهتابی اش که حرکتی در آنها دیده نمی شد همهیخ زده بودند . برخلاف دختران هرمز که هنگام رقابت منوچهر و بهمن بشدت فریاد کشیده خندیده و برادرشان را تشویق کرده بودند اوحتی لبخندی هم بر لب نیاورده بود . گویی تنها هنر او نگاه کردن بود و براستی دراین کار یک هنرمند بود . نگاه او همیشه حالتی ویژه داشت . حالتی که ژولیو در نگاههیچ زن و مرد دیگری نمی یافت . نگاهی سرد اما نافذ و پر کشش .

منوچهر بی آنکه چندان احتیاط کند شمشیرش را بطرف ژولیو پرتاپ کرد اما جوانرومی با مهارتی کامل بی آنکه آسیبی ببیند شمشیر را از دسته گرفت و نگهداشت .

- اگر براستی شمشیرزن هستی این پسر را هم شکست بده . او در این فن بی همتاست .حتی پدرم هم گاهی در رقابت با او شکست خورده است .

بهمن قیافه ای متکبرانه و آمیخته به استهزاء به خود گرفت .

- مرا با پیرمردها مقایسه نکن .

- بسیار خب ، پس آن بازوی جوان و مردانه ات را یکبار دیگر هم بکار بینداز .

شاهزاده به ژولیو نگاه کرده دوباره شمشیر از نیام بیرون کشید . ژولیو اماشمشیر خود را پایین گرفته بود . از رقابت با بهمن هراسی نداشت . هر چند بهمن بیستو چهار ساله و چند سالی از او بزرگتر بود و در کنار جسارت کم نظیرش تجربه زیادی همدر شمشیر زدن داشت اما ژولیو هم آموزش شمشیرزنی را از هشت سالگی آغاز کرده دراجرای فنون از مهارتی کامل برخوردار بود . مربی او پدرش بود که می خواست نادانستهای برای او باقی نگذارد . مزیت بزرگ ژولیو بر دیگران در فن شمشیر زدن آن بود که اوهم با فنون شمشیر زنی رومیان آشنایی داشت و هم نحوه شمشیر زدن ایرانیان را آموختهبود . تردید ژولیو به جهت آن بود که نمیدانست آیا یک برده حق دارد با یک شاهزاده رقابت کند ؟ آیا این یک گستاخی نبود ؟ هرچند قبلاً بارها با سپهبد رقابت کرده و حتی همانطور که منوچهر گفته بود چند باریتوانسته بود آن سردار جنگی را شکست دهد اما همچنان در درست بودن رقابت با بهمن شکداشت . ژولیو هنوز در فکر درستی یا نادرستی مبارزه کردن بود که ناگهان بهمن بسویاو یورش آورد . اگر چه غافلگیر شده بود اما براحتی حمله ی شاهزاده را دفع کرد .حالا که بهمن خودش رقابت را شروع کرده بود ژولیو دیگر دغدغه ای برای ادامه ی آن نداشت. ژولیو خیلی زود متوجه شد بهمن در هجوم بسیار خوب اما در دفاع خیلی ضعیف است .گویی از دفاع هیچ نمی دانست . تنها صدای برخورد شمشیرها بود که به گوش می رسید .اینبار هیچ سر و صدا و تشویقی در کار نبود و همه برخلاف رقابت پیشین ساکت ایستادهو مبارزه ی دو حریف را تماشا می کردند . بهمن عصبی شده بود . بشدت حمله می کرد امانتیجه نمی گرفت . ژولیو به هدف خود برایخسته و خشمگین کردن رقیبش رسیده بود . او حملات بهمن را بخوبی دفع کرده سرانجام بازیرکی در فرصتی مناسب با یک حمله ی ساده شمشیر را از دست شاهزاده خارج کرد . شمشیربر زمین افتاد و بهت و حیرت در همه ی تماشاگران ظاهر شد . ژولیو چند گام به عقببرداشت و شمشیر را به منوچهر پس داد . سپس رو به بهمن کرد و در کمال ادب با فرودآوردن سر به شاهزاده ادای احترام کرد . آنگاه بی اعتنا به زمزمه های دیگران پشت بهآنها کرده از آنجا دور شد .

هنگام نهار فرا رسیده بود. برخوان غذاهرگونه خوراکی پیدا می شد. انواع و اقسام خوروش ها کبابها میوه ها و شرابها را میشد به وفور آنجا دید . خوراکهایی از گوشت و برنج بیش از خوردنی های دیگر بر خواندیده می شد . گوشت را یا به سیخ کشیده و کباب کرده یا در دیگ با کره پخته بودند .برنج هم با برگ گیاهان معطر آمیخته بود که بویی بسیار خوش از آن به مشام می رسید .از گوشت پرندگان نیز غذاهایی پخته و به آرایش خوان افزوده بودند . حتی کباب خرگوشهم بر خوان یافت می شد و همراه با این خوراکها نانهایی که از درهم آمیختن آرد وچربی آماده شده و در روغن گردو پخته شده بود تناول می شد . تنگ های شراب را ازشراب آسوری پر کرده بودند که گواراترین شراب نزد نجیب زادگان ایرانی بود .

پس از صرف غذا جشن با آغاز برنامه های موسیقی و نمایش به اوج خود رسید . برای ایرانیانبزم بدون می و رامشگر معنایی نداشت . نوازندگان و خوانندگان اولین سرود خود را باموضوع دلاوریهای شاپور شاهنشاه ایران شروع کردند و پس از آن سرودهای گوشنواز دیگریاجرا شد . بازیگران هم ساعتی بعد کار خود را آغاز کردند تا چشمان مهمانان نیزمانند گوشهایشان بی کار نباشد . اما ژولیو نه به سرودهای نوازندگان توجه داشت و نهبه نمایش بازیگران . همه حواس او متوجه ماه آفرید بود . ماه آفرید در آن سوی تالاربارگاه و تقریباً روبروی ژولیو قرار داشت . هنوز هم دختران هرمز همراه او بودند .ژولیو در آن شلوغی نزدیک به ستونی از ستونهای تالار ایستاده و آن دختر صورتیخی که گویی هرگز در عمرش نخندیده بود راتماشا می کرد . ماه آفرید جامه ای سپید و ساده از ابریشم به تن داشت . تنها یک سالاز ژولیو کوچکتر بود اما در شانزده سالگی اندامش از زنان بیست ساله تکامل یافته تربنظر می آمد . با قامتی میانه و کمری باریک و سر و گردنی خوش ترکیب و گلویی مرمرینو با آن گیسوی سیاه و بلند و صورت سپید و بی رنگ ژولیو را بیاد تندیس های بسیارزیبایی می انداخت که در روم از الهه گان می ساختند . چشمانی درشت و سیاه و پایینتر از بینی خوش تراشش لب هایی سرخ که کمی هم گوشتی بودند با چانه ای گرد و کوچک زیباییرخسار را در او به کمال می رساندند . اما ژولیو هر گاه این صورت زیبا را می دیدحالتی سرد و تهی از هر گونه احساس داشت . تمام دختران جوان و زیبای حاضر در تالاردر برابر او بی فروغ بودند همان طور که مردان جوان حاضر در آنجا مقابل ژولیو فروغینداشتند . پنج سال بود ژولیو این دختر را هر سال چند بار در خانه ی سپهبد ، درمهمانی های اشراف دیگر ، در بعضی جشنها و آیین ها و نیز گاهی در خانه ی جاماسپ میدید . به همان ترتیب که رشد و بالیدن خود را در این پنج سال حس کرده بود تکامل وبزرگ شدن او را هم دیده بود . ژولیو احساس خاصی نسبت به این دختر نداشت . هر چنددر دل زیبایی او را ستایش می کرد اما رفتار و اخلاق سرد او و ظاهر همیشه آرام و بیتفاوتش برای ژولیو ایجاد ابهام می کرد . ژولیو نمی توانست روحیات او را تحلیل ودرک کند . نمی توانست او را بشناسد یا حتی کمی در ذهنش راه یابد و آن را بخواند .همین عدم توانایی بود که شخصیت این دختر را برای او پیچیده می ساخت . تجربه ی پنجسال زندگی در ایران ژولیو را به این باور پایبند کرده بود که کلاً ایرانیان علارغمافکار و رفتار ساده یشان مردمی مبهم و پیچیده بودند ، ولی گویا ماه آفرید در اینسادگی پیچیده از بقیه پیشی گرفته بود .

نوزندگان و بازیگران همراه با هم شروع کرده بودند به اجرای سرود و نمایشی حماسیموسوم به سوک سیاووش . این نمایش حماسی با ترانه ها و آهنگ های زیبا و غمناک وتاثر برانگیز اجرا می شد . تقریباً همه ی حاضران در تالار تحت تاثیر قرار گرفتهبودند . برای ژولیو چندان قابل درک نبود که اجرای این نمایش سوزناک چه همخوانی ایبا جشن شاد امروز دارد . ایرانیان این حماسه را بسیار دوست داشتند و سخت به آنعلاقمند بودند . بعضی حاضران شروع کردند به گریستن . ژولیو که برای مدتی کوتاه چشماز ماه آفرید برداشته و به تماشای مهمانان دیگر پرداخته بود دوباره نگاهش را بسویدختر برگرداند . لحظه ای بنظرش آمد او همگریه می کند . ماه آفرید چند بار دستهایش را بسمت چشمهایش برد و این سبب شد ژولیواز گمان خود اطمینان یابد . حتماً می خواست با زودودن اشکها نگاه خود را شفاف کند. او آرام و بی صدا فقط داشت اشک می ریخت . دختر بی آنکه ظاهرش چیزی نشان دهد بههیجان آمده بود . سخنها و زمزمه های اندوهناک سیاووش با خدایان در اوج نا امیدی ودرماندگی و خواهش از آنان برای گرفتن انتقام خونش روح سرد و آرام ماه آفرید را بهوجد آورده موجب شده بود اشک از چشمانش سرازیر شود . ژولیو از خود می پرسید چه چیزدر این حماسه ی دردناک است که می تواند این دختر سرد و بی تفاوت را هم به اشکریختن وادارد اما پاسخ قانع کننده ای برای این پرسش نمی یافت .

جشن تا عصر ادامه داشت و نزدیک غروب پایان گرفت . کاخ در آرامش فرو رفت ووضعیت در آن دوباره عادی شد . اما خدمتکاران همچنان مشغول بکار بودند . حالا وقتجمع و جور کردن ریخت و پاش های مهمانان و پاکیزه کردن و نظم دادن دوباره به محیطخانه بود . همه چیز باید دوباره به حالت اول در می آمد . خدمتکاران در کار خود زبردست بودند . این نه نخستین مهمانی برگزار شده در این کاخ بود و نه قرار بود آخرینمهمانی باشد . اشراف هر چند وقت یکبار می خواستند جشنی براه بیندازند و به شادخواریبپردازند و این خدمتکاران که مجریان فرمان بودند حق کاهلی و تنبلی نداشتند .

دو هفته پس از آن ژولیو تماشاگر بازی چوگان میان سپهبد و جاماسپ بود . اینبازی یک بازی کاملاً ایرانی بود . ژولیو از تماشای این بازی اصیل ایرانی خوشش میآمد اما زیاد با آن آشنا نبود . تا این اندازه می دانست چوگان یک بازی گروهی استکه در آن دو گروه هشت نفره سوارکار با چوبی صیقل داده شده در دست در برابر هم قرارمی گیرند و در یک میدان وسیع با رهبری یک تن از آن هشت تن سعی در غلبه بر گروهدیگر می کنند . ابزارهای این بازی عبارت بودند از اسب و یک چوب بلند صیقلی و یکگوی کوچک که وسط میدان قرار داده می شد . رمز پیروزی در ضربات درست و دقیقی بود کهسوارکاران با سر چوبشان به گوی می کوبیدندو آن را از چنگ رقیب بیرون کرده به یار خود می سپردند . این بازی علاوه بر بزرگانو اشراف ایرانی بسیار مورد علاقه ی شهریاران ایران هم بود . شاهنشاه شاپور در اینبازی سرآمد همگان بود . در گروه سپهبد هرمز پسر او منوچهر هم حضور داشت اما اوضعیفترین یار سپهبد بود و چندین بار سپهبد را وادار کرد بر سرش فریاد بکشد وسرزنشش کند . در مقابل در گروه شاهزاده جاماسپ بهترین یار فرزند او بهمن بود . اماتمام کوشش ها و مهارت بهمن منجر به شکست نخوردن گروه پدرش نشد . پیروزی سپهبدبسیار او را شاد کرد . در مقابل جاماسپ از نتیجه ناراحت و ناراضی بود . شاهزادهبجز بهمن از بازی هیچکدام از یارانش حتی از بازی خودش هم خرسند نبود .

بازی در میدان چوگان متعلق به جاماسپانجام گرفته بود که کنار کاخ او قرار داشت و به جهت این نزدیکی دعوت شاهزاده برای رفتن به کاخ از سوی سپهبد پذیرفته شد . هرمزجز ژولیو دیگر یاران و اطرافیانش را مرخص کرد و تنها همراه با ژولیو در کاخشاهزاده حضور یافت . از سپهبد و ژولیو در یکی از سالنهای بزرگ کاخ پذیرایی شد . ژولیوبه تنهایی و دور از سپهبد و جاماسپ روی زمین نشسته بود . بالشتی کنار دستش قرارداشت اما او برخلاف دو بزرگ زاده روبرویش از لم دادن روی بالشت خوداری کرده بود .برابر او میوه و شراب گذاشته بودند . سپهبد و شاهزاده به تنهایی کنار هم نشسته وآرام گفتگو می کردند . دو نجیب زاده حرفهایی در مورد سیاست های جاری دولت شاهنشاهیداشتند که ترجیح می دادند در خلوت برای هم بازگو کنند و اکنون فرصتی مناسب بود . درآن حال ژولیو بارها آن دو شاهزاده را از نظر گذراند . جاماسپ نیز مانند دیگربزرگان و اشراف ایرانی ظاهری آراسته و شایسته داشت . سن شاهزاده کمی بیشتر ازپنجاه سال بود . از سپهبد جوانتر و از برادر خود شاهنشاه شاپور هم چند سالی کوچکتربود . با این حال بنظر می آمد رنجها و غمهای دو سال گذشته بر او تاثیر گذاشته وسبب شده تا حدودی پیرتر و شکسته تر از سنشنشان دهد .

با پایان گفتگو هر دو بزرگ زاده از جا برخواستند . ژولیو هم با مشاهده یبرخواستن آن دو بی درنگ از جا بلند شده بر پا ایستاد . هر دو مرد در حالی که آرام مطالبی بر زبان می آوردند آهسته و خرامانبه ژولیو نزدیک شدند . آخرین سخنان آنها در مورد جشن بزرگ نوروز و مراسم بارعامشاهنشاه در خرم روز ، نخستین روز جشن نوروز بود . ژولیو می دانست شاهنشاهان ایراندر طول سال دو مرتبه بارعام می دادند . در این آیین شاه بزرگ ایران تشریفات راکنار می گذاشت و با همه ی مردمی که خواهان دیدار او بودند بدون توجه به پیشه و طبقهی اجتماعی آنها بطور جمعی دیدار می کرد . در چنین روزهایی درگاه شاه پذیرای همه کسبود و شاه به عنوان داور داوران مستقیماً و بی واسطه به کار مردم رسیدگی می کرد واگر حقی از کسی پایمال شده یا ستمی بر کسی روا شده بود حق را به صاحبش و ستم را بهستمگر باز می گرداند . در این مراسم مردم حتی می توانستند خود شاه را هم مورد پرسشقرار دهند و اگر او به خطایی متهم و محکوم می شد حتماً به جبران کردن آن و دلجوییاز شاکی می پرداخت . مراسم بارعام شاهنشاه در دو عید بزرگ مهرگان و نوروز انجام میشد . این آیین برای بزرگان و نجیب زادگان هم پر اهمیت بود . آنها می دانستند درچنین روزی شاه حتی اگر تنها برای حفظ خوشنامی و اعتبارش بود همگان را به یک چشم مینگریست و چه بسا بخاطر خطایی کوچک به مجازات خاطیان می پرداخت . عدالت در سرزمینایران عالیترین جایگاه را داشت . بزرگترین شهریاران از دید ایرانیان نه آنان بودندکه جنگاوران بزرگی بودند و نه آنان که ثروت ممتاز داشتند بلکه آنانی بودند کهعادلانه حکومت کرده و به دادگری شهرت می یافتند . هر چند ایرانیان نگرش و تعابیرخاص خود را از داد و دادگری داشتند اما در کل عدالت مورد نظر آنها بر پایه ی راستیو حق خواهی معنا یافته بود . شاید بهمین جهت میان آنها دروغ و دزدی کاملاً راندهشده و بدون جایگاه بودند . میان این مردم حتی فرومایه ترین افراد هم تا آنجا که میتوانستند از این دو شر بزرگ دوری می کردند .

در مسیر بازگشت سپهبد با پرسیدن چند سوال سر سخن را با ژولیو باز کرد . هرمزمهربان و خوش اخلاق بود. سن پایین و جوانی ژولیو اعتماد سپهبد را به توان فکری اوسست نمی کرد. هوش پسر جوان نظرش را جلب می کرد و آن را یک امتیاز می پنداشت که برارزش جوانی او می افزود .

- جاماسپ یک قطعه زمین وسیع در سمت راست بالای دجله دارد .

- همان که نزدیک املاک خاندان کارن است ؟

- همان را می گویم . املاک کارن ها از سه طرف آن زمین را احاطه کرده .

سپهبد دستی به یال اسب کشیده ادامه داد :

- جاماسب به من پیشنهاد کرد آن زمین را از او بخرم اما من رد کردم . می دانمکارن ها سالهاست چشم به آن زمین دارند و می خواهند تصاحبش کنند . ولی خب ، فعلاًکه روابطشان با جاماسپ کاملاً تیره و تار است . بارها پیشنهاد خرید آن زمین را بهجاماسپ داده اند و او نپذیرفته اما حالا تصمیم گرفته آن را بفروشد. نظر تو چیست ؟

ژولیو با کمی معطلی گفت :

- فکر می کنم بهتر بود پیشنهاد جاماسپ را می پذیرفتی و زمین را از او می خریدی.

سپهبد به ژولیو نگاه کرد .

- چطور ؟

- مگر نگفتی کارن ها به دنبال تملک آن ملک هستند ، خب آن زمین را بخر و باقیمتی بالاتر به آنها

بفروش .

سپهبد اسب را نگهداشت و به ژولیو خیره شد .

- راست می گویی ! روابط کارنها با جاماسپ خراب است ، با من که مشکلی ندارند .

و آنگاه به آسمان نظری انداخت و تو گویی که با خود حرف می زند گفت :

- زمین جاماسپ به تنهایی زیاد ارزش ندارد . به همین خاطر پیشنهاد او را ردکردم . اما اگر به املاک کارن ها اضافه شود ارزش زیادی پیدا می کند . کارن ها اگرآن زمین را در اختیار داشتند خیلی آسانتر می توانستند آب رودخانه را به زمینهایشان برسانند . در حال حاضر مجبورند زمین جاماسپ را دور بزنند . برای همین بهدنبال خریدش هستند . راست گفتی ژولیو ... آن زمین را می شود با قیمتی بالاتر ازقیمت خریدش به کارن های طماع فروخت .

سپهبد با صدای بلند قهقهه سر داد و خوشحال از فکر سود آوری که در ذهنش پدیدآمده بود با دست به شانه ژولیو زد .

- می خواهم همین حالا به خانه ی جاماسپ برگردی و به او بگویی نظر هرمز در موردزمینت عوض شد . به او بگو فردا صبح برای مذاکره پیشش می آیم . بگو در خانه اشمنتظر من باشد .

سپس پسر جوان را به حال خود رها کرده شاد و سرخوش اسب را به تاخت درآورد .ژولیو لحظاتی بی حرکت ماند و دور شدن سپهبد را نظاره کرد . بعد دهانه ی اسب رابرگردانده دوباره راه آمده را باز گشت .

شاهزاده در حالی که همراه با دختر جوان و محبوب خود در باغ کاخ مشغول قدم زدنبود ژولیو را به حضور پذیرفت . ژولیو ادبو احترام معمول را در برابر شاهزاده به جا آورده پس از آن پیام هرمز را بازگو کردو از جاماسپ خواست صبح روز بعد در انتظار سپهبد باشد . ژولیو در حال ابراز مطلبنگاهی کوتاه و گذرا هم به ماه آفرید که کنار پدر ایستاده بود انداخت . ماه آفریدخیره به ژولیو نگاه می کرد . پسر جوان متوجه ی نگاه سرد و سنگین او بود . در آنلحظه وجود جاماسب چندان برای ژولیو محسوس نبود . حس می کرد نگاه سرد دختر صورت یخیوجودش را به آتش می کشد . نگاه این دختر همیشه از دید ژولیو حالتی ویژه داشت اماهیچگاه مانند این بار بر او تاثیر نگذاشته بود . شاهزاده لبخند بر لب نگاهی بهدخترش انداخته گفت :

- هرمز خیلی زود نظرش را عوض کرد . ساعتی قبل قاطعانه پیشنهاد مرا رد می کرد وحالا تو را فرستاده و از من برای فردا وقت می گیرد . او خیلی سر سخت تر از این استکه تصمیمش را به این سرعت تغییر دهد .

ژولیو به اظهار نظر شاهزاده پاسخی نداد . اما جاماسپ پس از سکوتی کوتاه دوبارهسخن را از سر گرفت .

- تو که در تغییر نظر او نقش نداشتی ؟ شنیده ام از تو و حرفهای تو خوشش می آید؟

ژولیو علارغم میلش باز هم ساکت ماند . حضور ماه آفرید و نگاه خیره و سرد اوزبانش را بند آورده بود . هیچگاه این دختر در چنین جمع خلوتی به او خیره نشده بود. وجود جاماسپ بتنهایی نمی توانست از ضعف

و درماندگی ژولیو در برابر سنگینی این نگاه بکاهد .

- راست است که بهمن را در رقابت با شمشیر شکست داده ای ؟

ژولیو دیگر آنقدر خود را ضعیف و بدبخت نیافت که نتواند به این پرسش ساده یشاهزاده پاسخ دهد . با احترام و تواضع گفت :

- شاهزاده فقط کمی بدشانس بود و من خیلی خوش شانس .

جاماسپ آرام سری تکان داد .

- خیلی جوان هستی اما بسیار زیرک و باهوش بنظر می آیی . چیزهایی که درباره اتگفته می شود چندان هم عجیب و دور از واقعیت نیست .

و بعد پس از کمی مکث با لحنی آمرانهافزود :

- برو و به هرمز بگو صبح فردا در انتظارش هستم .

پس از این حرف با بی اعتنایی پشت به ژولیو کرده با گام های آرام و شمرده بهراه افتاد . ماه آفرید نیز همچون پدر با بی اعتنایی به ژولیو پشت کرد و دوبارهکنار جاماسپ به قدم زدن پرداخت . ژولیو مدتی کوتاه به تماشای خرامیدن آن دو ایستاد. ایرانیان در راه رفتن هم شیوه ای مغرورانه داشتند . خرامان گام بر می داشتند ووانمود می کردند به هیچ چیز در اطرافشان توجه ندارند . ژولیو پس از بازگشت به کاخسپهبد به او اطلاع داد شاهزاده صبح روز بعد در کاخش منتظر او خواهد بود .

اولین روز از جشن بزرگ نوروز خرم روز بود . عید بزرگ ایرانیان آغاز شده بود .از چند روز پیش همه جا جار زده بودند شاهنشاه در این روز که خرم روز بود بارعام میدهد . ژولیو همراه پسران هرمز و کنار آنها ایستاده بود . جمعیتی عظیم از همه یطبقات در دشتی وسیع در شرق تیسپون گرد آمده بودند . مردم شاد و خندان و آراستهبودند و نشانی از خشم و بی نظمی دیده نمی شد . نگاه همه به تپه ای بزرگ و مرتفعدوخته شده بود . سرانجام انتظار بسر آمد و سواری روی تپه پدیدار شد . با آشکار شدناو دشت در سکوتی عمیق فرو رفت. تماشاگران ساکت بودند و در انفعال و بی تحرکی تنهابه بالای تپه نگاه می کردند . شاهنشاه شاپور در میان مردم خود حضور یافته بود .شاه آرام از اسب سیاه و بی همتای خود پیاده شد و افسار آن را بدست یکی از ندیمانداد . یک شاهجانی سپید رنگ به تن داشت که جامه ای بود بلند و شاهانه و ویژه ی فصلبهار . سرش برخلاف معمول برهنه و بدون تاج بود . زیورها و جواهرات همیشگی را هم بهخود نیاویخته و با ظاهری ساده اما آراسته و دلپذیر میان مردم حاضر شده بود .شهریار قامتی بلند ، شانه هایی پهن ، اندامی موزون و رخساری جذاب و دلپذیر داشت . ایرانیان در وجاهت و شجاعت همتایی برایش تصورنمی کردند . داستان دلاوریهای شاپور در میدان جنگ همیشه سر زبانها بود . مخصوصاًدر ماجرای تصرف آمدا که شاه به تن خود حماسه ای بزرگ ایجاد کرده بود .

شاه به آهستگی از تپه پایین آمد تا میان مردم حضور یابد و با آنها گفتگو کند .هر کس شکایت مهمی داشت که دستگاه داوری کشور به آن رسیدگی لازم را نکرده بود میتوانست از شاه دادخواهی کند . ژولیو دیگر با این تشریفات آشنایی کامل داشت . میدانست این کار چند ساعتی طول می کشد و پس از آن خوان شاهنشاهی را می گستراندند .امروز همه ی مردم حاضر در مراسم بارعام مهمان شاهنشاه بشمار می رفتند . شاه خودنیز با مردم بر سر خوان می نشست و همراه با آنها می خورد و می آشامید .

این چندمین بار بود ژولیو در این پنج سال شاه ایران را می دید . وضعیت و ثباتایران همیشه به شخصیت و اقتدار شاه آنبستگی داشت . در حال حاضر ایران دوران خوبی را پشت سر می گذاشت که ناشی از دانش وتدبیر شاه فعلی آن بود .

ژولیو سه روز بعد بار دیگر و این بار در کاخ شاهنشاهی توانست شاه ساسانی راببیند . در چهارمین روز از عید نوروز در کاخ عظیم و مجلل شاهنشاهی جشنی بزرگ بر پاشد . این جشن فقط به طبقه ی اشراف و نجبا اختصاص داشت و دیگر از عامه ی مردم خبرینبود . ژولیو نیز همراه با هرمز و خانواده اش در جشن حاضر بود . جشن از اوایل شبآغاز شده تا نیمه شب طول می کشید . ظاهر شاه کاملاً متفاوت با آیین بارعام سه روزپیش بود . شهریار جامه ای سبز رنگ و زرتار به تن داشت . بر تختی ساخته شده از چوبآبنوس نشسته بود که پایه های سپیدش از عاجفیل بودند و بخش های زیادی از آن روکشی طلایی داشتند . تخت را در انتهای تالار دوراز دسترس دیگران قرار داده بودند . شاه کمربند و شمشیری بر کمر بسته و بر بالشتیزربفت تکیه داده بود . تاجی زرین و مرصع به جواهرات گرانبها از یاقوت و مروارید و زمردبر سرش بود . با چنین پوشش و آرایشی در چشم بینندگان از بابت شکوه و جلال ظاهر هیچچیز کم نداشت .

بهار برای ایرانیان اهمیت ویژه ای داشت . با هر بهار زندگی در این سرزمین رنگیتازه می گرفت . ژولیو با بلاش در حال تمرین شمشیر زنی بود که مطلع شد سپهبد خواهاندیدنش است . بی درنگ تمرین را قطع کرده به ملاقات سپهبد شتافت . ظهر بود و هنگامنهار . سپهبد همیشه تنها غذا می خورد مگر زمانی که مهمان مهم و گرانقدری داشت .جلوی شاهزاده چندین نوع خوراک قرار داشت که از هر کدام کمی می خورد . ایرانیان درخوردن تنوع طلب اما کم خوراک بودند . هرمز که تقریباً غذا خوردنش به پایان رسیدهبود با رویی خوش از ژولیو خواست در برابرش بنشیند . ژولیو اطمینان داشت سپهبد برایکاری او را احضار

کرده .

- دوست داری به سفر بروی ؟

ژولیو از این سخن بی مقدمه شگفت زده شد .

- سفر !

- بهتر بود می گفتم دوست داری بروی جای دیگری زندگی کنی ؟

ژولیو اظهار نظری نکرد . منظور سپهبد را نمی فهمید . به همین جهت سکوت اختیارکرده بود . سردار پیر به آرامی خندید .

- بسیار خب ، همه چیز را روشن برایت می گویم .

هرمز با کمی مکث ادامه داد :

- تصمیم گرفته ام تو را برای مدتی به جای دیگری بفرستم .

- جای دیگر !

- درست است . شاید برای خودت هم بد نباشد زندگی در خانه ی کس دیگری را همتجربه کنی .

- منظور شاهزاده چه کسی است ؟

- منظورم جاماسپ است .

تعجب و تحیر ژولیو برای شاهزاده آشکار بود . دستی به ریش خود کشیده گفت :

- جاماسپ از من خواسته تو را به او واگذار کنم . اگر بدانی حاضر شده چه مبلغیبرای تصاحب تو پرداخت کند تعجبت بیشتر می شود . حاضر شده از دو سوم قیمت زمینش دربرابر در اختیار گرفتن تو بگذرد . بهای گزافیست . نمی دانم چرا تا این اندازهخواهانت شده ؟ تو زیاد مشهور شده ای ژولیو . جاماسپ پسری دارد از بلاش کمی بزرگتر. فکر می کنم می خواهد تو را برای آموزش او بکار بگیرد .

سپهبد خنده سر داد و لحن خود را محکم تر کرد .

- اما من با درخواستش مخالفت کردم . تخفیفش را نپذیرفتم . گفتم تمام پول زمینرا می دهم اما تو را به او نمی دهم . ولی پذیرفتم تو را برای یک سال در اختیار اوبگذارم . به شرط آنکه به خوبی از تو نگهداری کند و وسایل آسایشت را فراهم سازد وپس از یک سال دوباره تو را به من برگرداند .

ژولیو ناراحت و نگران شده بود و کوششی هم در پنهان کردن تشویش درونی خود نمیکرد .

- پس باید از اینجا بروم ؟

- بله ، اما فقط برای یک سال . می دانی که جاماسپ از دوستان خوب و نزدیک مناست . شرم آور بود که درخواستش را کاملاً رد می کردم .

- پس بلاش چه می شود ؟ او مرا دوست دارد .

- می دانم . حتی پیش جاماسپ هم بهانه آوردم که تو بهترین مربی بلاشی اما گفتحاضر است چند مربی کارآزموده جایگزینت کند .

ژولیو همچنان نگران و سردرگم بود . چگونه می توانست کاخ هرمز را ترک کند ؟ آیادر ایران جایی بود که برای او جایگزینی مناسب اینجا باشد ؟ هرمز کوشید با اطمینانبخشیدن به او از آشوب درونش بکاهد .

- باور کن حاضر نیستم تو را با نیمی از املاک جاماسپ یا هر کس دیگر معاوضه کنم. شنیدی که گفتم تخفیف خوب او را رد کردم . اما حاضر شدم تو را برای یک سال به اوبدهم برای آنکه نخست لطفی به او کرده باشم و دیگر آنکه تو در این یک سال در خانهجاماسپ چیزهای زیادی یاد می گیری که بعدها بکار من می آید . گوش کن جوان ! جاماسپمی خواست برای تو قیمت بالایی بپردازد و این نشان می دهد او تو را نه جهت نگهداریاز اسبهایش بلکه برای کار مهمی می خواهد . پس به تو پند می دهم در خانه ی جاماسپاز همه ی هنرهایت استفاده کن و در همه کار خود را سرآمد نشان بده .

هرمز از جا برخواست و ژولیو نیز بی درنگ در برابر او از جا بلند شد . سپهبد بهجلو گام برداشته درست رودرروی ژولیو ایستاد . با نگاهی عمیق چشمان او را جستجو کردو گفت :

- هنوز هم از کار جاماسپ و قیمتی که حاضر بود برای تو بپردازد شگفت زده ام .بگذار حقیقتی را به تو بگویم ژولیو ... ایرانی شدن به سختی رومی شدن نیست . نمیدانم در فکرت چه می گذرد اما تو دیگر در روم فراموش شده ای پس خودت هم باید روم رافراموش کنی . آینده ی تو در ایران شکل می گیرد . ایران مانند دریاست . هر ماهی ایکه باله داشته باشد می تواند در آن شنا کند . روم مانند آسمان است . اما همه یپرندگان نمی توانند در آسمان پرواز کنند با آنکه همه بال دارند . شاید آسمانبزرگتر و دلخواهتر از دریا باشد و اگرچه من در تو هم باله می بینم و هم بال اما میخواهم از تو یک ماهی شناگر بسازم که شاید روزی در آینده ای دور بتواند پرنده شود ودر آسمان هم پرواز کند . حالا دیگر تو هم این را دیده ای و خوب می دانی که درایران هر کس شایستگی هایی داشته باشد خوب می تواند پیشرفت کند . بسیار بوده اندبیگانگانی که در این سرزمین رنگی تازه به خود گرفتند و تا بالاترین جایگاه ها پیشرفتند . نمونه اش همین کروگاسیوس هموطن تو که به جای روم ایران را انتخاب کرد وامروز پس ار سه سال اقامت در ایران جایگاهی بلند بدست آورده . در حکومت روم او یک مستشار بیشتر نبود اما امروزدر ایران چند برابر ترقی کرده و از معتمدان ویژه ی شاه بشمار می رود . نظیر اینافراد از شرق و غرب فراوانند که در ایران از هیچ به همه چیز رسیدند . من در توآنقدر شایستگی می بینم که بخواهم کوشش کنم تا آینده ای روشن و جایگاهی شایسته هوشو استعدادهایت در ایران داشته باشی . تو باید با اشخاص مهم و عالی مقام دیگری هماز نزدیک آشنا شوی و به آنها هم خدمت کنی . مطمئنم ابتدا روی خوش به تو نشان نمیدهند اما با دیدن هنرها و لیاقتهایت از تو خوششان خواهد آمد و فرصتها و بختهایخوبی در اختیارت خواهند گذاشت . ماندن در گوشه ی کاخ من کمکی به پیشرفت تو نمی کند. در حال حاضر شاید دیگران تو را فقط یک برده ارزشمند بدانند اما با توجه به شهرتخوبی که پیدا کرده ای و اینکه جوانی دلیر و هنرمند هستی من به آینده ات امیدوار وخوش بینم . باید بکوشی و با زیرکی از فرصتها بهره ببری . من هم همیشه یار وپشتیبانت خواهم بود .

پذیرفتن سخنان سپهبد چندان برای ژولیو سخت نبود . می دانست او نیکخواهش است .در هر حال چاره ای هم جز گردن نهادن به خواست سپهبد نداشت . باید به سرنوشت تن میداد . سرنوشتی که او را از روم به ایران کشانده بود . آرام پرسید :

- چه وقت باید باید به خانه ی شاهزاده بروم ؟

- صبح فردا اینجا را ترک خواهی کرد و به خانه ی جاماسپ خواهی رفت .

- برای یک سال ؟

- فقط برای یک سال .

صبح روز بعد ژولیو راهی کاخ جاماسپ شد . پس از پنج سال بار دیگر زندگی اشدستخوش تغییراتی می شد . ژولیو ابتدا راهش را کج کرده بسوی دجله رفت . دجله مانندهر بهار خروشان بود . مدتی نسبتاً داراز به رودخانه خیره مانده جریان آب را تماشاکرد . سپس دوباره سوار بر اسب شده بسوی کاخ جاماسپ شروع کرد به تاختن . با وجودهمه جسارت و اعتماد بنفسی که داشت گرفتار تشویش و اصطراب بود . شاهزاده می خواستاو را با مبلغی که معادل با قیمت ده ها برده بود از سپهبد بخرد . چرا جاماسپ حاضربود چنین بهای زیادی برای تصاحب او پرداخت کند ؟ بدون داشتن هیچ پاسخی برای اینپرسش می رفت تا مدت یک سال بصورت قرضی در خدمت شاهزاده باشد . دوران کودکی ژولیودر روم گذشته بود و تمام دوره نوجوانی او در کاخ سپهبد و اکنون در آغاز جوانی درحال رفتن به جایی دیگر بود . مانند رودخانه ای که از آن دور می شد زندگی او همپرطلاطم بود . هر دو روان اما با دو سرنوشت متفاوت . مسیر یکی همیشگی و مسیر دیگریمدام در حال تغییر .

آذرخشی در آسمان درخشید و صدایی مهیب در دشت پیچید . بارش باران بصورت رگبار آغازشد . به هوای بهاری اعتمادی نبود . ژولیو اسب را با تمام توان به تاختن واداشت .سپس بی آنکه به چیزی بیندیشد بلند خنده سرداد . می تاخت و چنان بلند می خندید که صدایش همراه با غرش آذرخش و بارش باران درپهنای دشت می پیچید . آن هنگام جز آسمان پوشیده از ابر و فضای تهی و نامتناهی صحراچیزی روبرویش نبود . اما شاید توهمی برخواسته از حقیقتی یک جفت چشم زیبا با نگاهیسرد و سنگین را در برابرش ظاهر کرد . او این نگاه را می شناخت . داشت به سوی آنچشمها می رفت . ژولیو دیگر نمی خندید . گویی تازه بیاد آورده بود در کاخ جاماسپباید پذیرای چنین نگاهی باشد . آن چشمها نقش بسته بر فضایی تهی او را بسوی خود میخواندند . آسمان می خروشید و باران مانند تازیانه بر زمین می کوبید اما ژولیو بهچیزی توجه نداشت . نه به غرش آذرخش های وحشی و شکافته شدن آسمان و نه به تاختنوحشیانه ی خود زیر باران . ژولیو تنها آن چشمها را در برابر خود داشت . چشمهایی کهنگاه سردشان سوزان تر از هر آذرخشی وجودش را به آتش می کشید .

عرضحال

2011-03-29T21:18:00.001+04:30

Frida Kahlo. What the Water Gave Me.1938. Oil on canvas. 96.5 x 76.2 cm Private collection.

جمال ثريا

ترجمه : همت شهبازي

كوچه‌ام هستي
وقتي كليد را بر در مي‌چرخانم
آنچه بسته است درِ خانه نيست
مي‌خواهم آنچه باز مي‌شود درِ تو باشد.

آدرس‌ام هستي،
براي رسيدن نامه‌هايم به مقصد،
وقتي دو نفر با تلفن حرف مي‌زنند
آرزو مي‌كنم در آن دم نفر سومي نباشم.

شهر من هستي
اگر شهرهاي ديگر هم باشند
شادي‌ام دوچندان مي‌شود
شادي‌ام هستي.

همه چيز را بنويس، تاريخم هستي،
اما هر چيزي را؛
زبانم هستي،
تو هم مراقب شيرين‌زباني‌ات باش.
درك و شعورم هستي،
خواهرم پنجره را باز كند؛
نور تازه‌اي به درون اتاق بيفتد
با منگوله‌ي روشنايي
گيسوانت را پهن كن فريگيا
محبوبم هستي،
سرزمينم هستي تو،
اي آنادولي من، برايم قول بده!

تکلیفی زیبا با چکمه هایی کوچک

2011-03-29T21:13:00.001+04:30

Frida Kahlo. The Dream. 1940. Oilon canvas. 74 x 98.5 cm Private collection.

حمید رضا اکبری شروه

خواب های پنجره سمت تو اند هنوز

گلو گیر روز !

دستهایت می رقصند

در این پیراهن خواب که آستین هایش را باد برده است

اتفاق افتاده / شکل خودم

صبح را به شب می رسانم و بلعکس

لای کلمات می چرخیم /دوشادوش

دوباره اتفاقی شاید مبارک /شکل خودمان !

وفصلی خیس در چندقدمی حوصله مان

تکلیفی زیبا با چکمه هایی کوچک

عشق سنجاق شده /کنار پنجره ی تو!

11/3/89 اهواز