شعر

« قرار»

گویا، چنین قراری نیست
که پیله،
بشکافد
تا پروانه‌ای بی نظیر
بهار را،
به آفتاب و پرواز سپارد.

بی خودی دلخوشم
به تعبیر کفش ها،
سفرهای دور و دراز
و بافتن رویاها.

این تارهای تنیده‌ی تنهایی
سر انگشت هیچ ساحری
روزن ِ نور را،
نخواهدش تاباند.

تو به همان تنهایی خود
من در این پیله‌ی، خویشتن

ما همه تنهاییم.

منصوره اشرافی