شعر

شهر تاریکی خفته
خاموش و بی صدا
بی پناه تر از همیشه

ماه  فراز سرش
در تلاشی عبث
تا بتابد بر زمین
                 و آدمیانش

تنها،
یکی پرنده ی کوچک
                        دوردست ها
از میان تیرگی
آوازش،
         می ربایدم.

شعر و نقاشی: منصوره اشرافی