شعری بی عنوان - ناصر علی زاده

پُل سِزان ( Paul Cézanne)‏

 

 در بدرودمان

ستاره ای از چشمت فرو فتاد

به خویش بر گرفتم اش

مرا بسوخت

خاکسترم، اسیرِ طوفان شد.

ناصر علی زاده

شعری بی عنوان - ناصر علی زاده

پُل سِزان ( Paul Cézanne)‏

نیستی...

دیرگاهیست که عطر تن تو

 دررگ خانه ی من جاری نیست

با همه آدم و عالم گویی

که مرا کاری نیست

 نیستی...

تاکِ در گوشه ی ایوان دلم

به خودش کِز کرده

غنچه ی در گلدان

گونه قرمز کرده

 نیستی...

قابِ عکس تو بروی دیوار

خانه را می پاید

بارِدل تنگی ی من

گوییا می داند

 نیستی...

پنجره ها منتظرند

که بیایی همه را باز کنی

دعوتی از خورشید ، بدرونِ خانه

از نو آغاز کنی

 نیستی...

نارون در کوچه

چشم را بر درِمان دوخته است

درنبودِ آبی که به پایش ریزی

در عطش سوخته است

 نیستی...

ناصر علی زاده

شعری بی عنوان - ناصر علی زاده

Michael Kenna

شعری بی عنوان


شب چو رقصی جادو

 می خرامد به همه صحنه دشت

و نگاه پرسش از درِ روزنکی

سخت مجذوب طلوع فرداست

باد با انگشتان دست در حلقهً گیسوی بلوط

پچ پچ برگ به یک برگ دگر

چو صدایی آرام

درنهایت شاید

خبری هست ز یک مرگ دگر

ناصر علی زاده

شعری بی عنوان - ناصر علی زاده

Michael Kenna

شعری بی عنوان

چه بی سایه می رویم

مبهوت آفتابی که از پشت کوه سر نمی کشد

دست ها بسوی آسمان خمیازه می کشند

 برآسمانی که ستاره گانش پیوسته در سقوط

از گام هایی که می روند

و رد پایی  بر جای نمی ماند

چراکه، بیتوته های اندیشه

متمرکزِ دایره های ممتدند

دایره های سپید

دایره های سیاه

انسانیم

نه؟

شرمسارِ سایه داران

 ناصر علی زاده