شعری از منصوره اشرافی

بید و برکه و مهتاب

در خواب 

هوا، رها 

و پرنده در قفس 

دلش را می برد 

.تا دوردست های پرواز

--

منصوره اشرافی از کتابم با عنوان : شعرهای سکوت 

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

آواز بلبلی

لابلای برگها،

حضور نقره ای ماه را،

                  به تیره گی شب

                                 نقب می زند

شاخه ها

 در رویای طعم گس مه صبحگاهی

                                     در خوابند

گیسوان بید،

آرام آرام فروهشته به دامن

                   به نسیمی تاب می خورند

                  و در آغوش تاریکی فرو می روند

در هوا، آزادی

رها شده، بی هیچ آوازی

                    بی هیچ صدایی

بوی یاس و عطر شب بو

بر گونه هایم می لغزنند آرام آرام

و انتظار،

         غنچه ایست بر شاخه

                  در خواب شکفتن فرداها.


منصوره اشرافی

از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

جیرجیرک ها

سمفونی شبانه شان را

می نوازند در دور دست ها،

                         آرام و مدام و یکسره

جیرجیرک ها

زندگی را

می نوازند در دور دست ها،

                        آرام و مدام و یکسره.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

باران که ببارد

علف،

       از نور رخشان

پرند گان

          در آواز غوطه ور

و زندگی

         شفاف و درخشان

دلش را

       رنگین کمانی خواهد ساخت

                                      بر آسمان.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

آبی ها را

 به رویم بسته اند

 تمام سیاهی ها را خفته ام

 که با تلنگرسپید

              بیدار شوم

و نارنجی ها را بدوم

تا برسم

         به  کمان رنگ های تو

                          بر سقف هستی ام.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

اگر کشتزاری داشتم

بهار، کلمه ها به باد می سپردم

پاییز شعرها را درو می کردم

                                دسته، دسته

 و خوشه های سرشارشان را

                                 می پاشیدم

سوی پرندگان سر در بال فروبرده

تا دانه ها را،

نغمه ای سازند

                از برای پرواز.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب ـ شعرهای سکوت

آواز بلبلی

لابلای برگها،

حضور نقره ای ماه را،

                  به تیره گی شب

                                 نقب می زند

شاخه ها

 در رویای طعم گس مه صبحگاهی

                                     در خوابند

گیسوان بید،

آرام آرام فروهشته به دامن

                   به نسیمی تاب می خورند

                  و در آغوش تاریکی فرو می روند

در هوا، آزادی

رها شده، بی هیچ آوازی

                    بی هیچ صدایی

بوی یاس و عطر شب بو

بر گونه هایم می لغزنند آرام آرام

و انتظار،

         غنچه ایست بر شاخه

                  در خواب شکفتن فرداها.


منصوره اشرافی

از کتاب ـ شعرهای سکوت

از کتاب ـ شعرهای سکوت

بید و برکه و مهتاب،

                      در خواب

هوا، رها

و پرنده

        در قفس،

دلش را می برد

              تا دوردست های پرواز.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

از کتاب ـ شعرهای سکوت

این همه آسمان را

بی تو، چگونه بر دوش کشم

این همه سکوت را

این همه شب را

من بیدار می مانم

چشم به راهت

تا آفتابی،

           که تویی.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

از کتاب ـ شعرهای سکوت

من و تو

دراسفند خواب آلود ه ی باغچه

 -با گوشه ای از پیراهن  آبی آسمان

                                  بر تن درخت های کوچکش،-

                                             گوش سپردیم به صدای باد دیوانه

و حیاط  را در خمیازه های زمستانی اش

 با چند شکوفه ی تازه رسته ،

                                به آفتاب شناساندیم

بالای سرمان،

چند تکه ی ابر درهم فرو رفته را

با صدای پرندگانی

که موسیقی بی انتهای شان را بی وقفه

                     تا دامنه های دور دست پر درخت برده بودند،

                                                                  در هم آمیختیم

من و تو

در سکون ابر و آفتاب و گیاه

                             بی گفتگو،

 گوش خواباندیم به صدای خواهش شاخه هایی

که آفتاب را،

               عاشق بودند

من و تو،

جوانه های تازه رسته را

به قطره های شبنم و آب و نور،

                                     گره می زنیم.

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

از کتاب ـ شعرهای سکوت

می خوانمت

چون آفتاب بهاری،

                 از لابلای ابرها

هم چون لحظه های دیرپا

              در گذر پرشتاب زمان

هم چون شادی نسیم

                 در عبور تند فصل ها

هم چون پرنده ای کوچک،

             در پرواز سبکبال سحرگاهی اش

هم چون جوانه ای هراسان

                   خُرد و نورسته،

                    در دل زمین ِ پر آشوب تیره ی دلگیر

هم چون بال افشانی آوازخوانی خسته،

                                   بر حصارهای ابرآلود آسمان.



منصوره اشرافی

از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعری از کتاب شعرهای سکوت

ای خانه های درهم تنیده ی  محزون

ای ستاره های فرو افتاده بر خاک

ای بادهای سرکش ویرانگر

ای ابرهای درهم فشرده ی خشم آگین

 و ای شب،

         ای شب خاموش و سیاه و سرد

از کنارتان،

چون رویایی گم شده

آهسته گذر می کنم

                و خود را 

                      دوباره باز می یابم .

منصوره اشرافی
از کتاب ـ شعرهای سکوت

شعر

.

ای شب،

ای شب  نرم و سبکبال

               می خرامی  در کنارم

ای شب،

ای اندوه جاوانه ی همیشگی

ای تیره گی  مدام

که مرا در خود پنهانی

ای شب،

آن هنگام که در خلوت های دورت

ستاره ای رخشان،

                    طلوع می کند

و می بارد بر سینه خاک،

               هم چون آذرخشی بی تاب

جان بی قرار مرا

                     نیز،

                         دریاب.

منصوره اشرافی- از کتاب " شعرهای سکوت" - نشر آفتاب 2018
نقاشی از ونسان ونگوگ

یک شعر

.

از ایوان شب

 آسمان را می نگرم

مسیر نور  را

                  می پویم

تا  بدانم

هنگام خواهش خفتن ام

با صبح،

چندین ستاره فرو افتاده بر خاک

چندین ستاره،

                  زاده شده.

منصوره اشرافی

از کتاب " شعرهای سکوت"