پست‌ها

نمایش پست‌ها از آوریل, ۲۰۱۸

شعر

وقتی رازهای رهایی در دل تاریکی سنگ می شوند زنجره ها شب را     به درازای آوازشان پیوند می زنند جهان          چه تیره ست افق،         چه سربی رنگ و من در این زمین خفته،                         چه تنهایم                                   چه زخمی. -- منصوره اشرافی  «شعرهای سکوت»

شعر

شهر تاریکی خفته خاموش و بی صدا بی پناه تر از همیشه ماه  فراز سرش در تلاشی عبث تا بتابد بر زمین                  و آدمیانش تنها، یکی پرنده ی کوچک                         دوردست ها از میان تیرگی آوازش،          می ربایدم. شعر و نقاشی: منصوره اشرافی

شعر

آقای علیرضا ذیحق شعری از کتاب« شعرهای سکوت» را به انتخاب خودشان،  به زبان ترکی ترجمه کرده اند. با سپاس از ایشان. --- شعر ی از منصوره اشرافی / ترجمه : علیرضا ذیحق بیر وطنه فیکیرله شیره م کی سنسن آما وطن سئرچه لرین آوازی اولمادان وطن اولارمی ؟ کؤنلومده قوشلارین  غوغاسی دیر کی اگر ، بازولارین پناهیندا  سینه ن گئنیش لیک بوغدالیقینا باشیمی قویام اونون پایتختینی  ، تکجه مین قوشون آوازی نین اولدوزو دولدورا بیلر . --- متن اصلی شعر : به وطنی فکر می کنم که تویی وطن آیا ،  بی آواز گنجشک ها وطن می شود ؟ در دلم غوغای پرنده هایی ست که اگر ، در پناه بازوانت                      بر فراخ گندمزار سینه ات                                               سرگذارم پایتخت اش را  ،  ستاره ی آواز هزار پرنده                       ...

شعر

بگذار، در ما جنگلی آواز بخواند                              لمیده در سبزهایش بگذار،  در ما گلی نفس کشد                            در هوای پروانگانشان بگذار،  شاخه های افشان بید                             بگسترنند در باد آسمان و ما یکی شویم خورشید غرق شود                       در آفتابش پرنده غوطه خورد                        در آوازش،                                     شورآفرین برگ های پراکنده،                       گم شوند در بادهای مست و آسمان و زمین و ما،         ...

شعر

آبی ها را            به رویم بسته اند تمام سیاهی ها را خفته ام                  که با تلنگرسپید                                   بیدار شوم و نارنجی ها را بدوم تا برسم  به کمان رنگ های تو                    بر سقف هستی ام. •منصوره اشرافی «شعرهای سکوت»