شعر

وقتی رازهای رهایی
در دل تاریکی سنگ می شوند
زنجره ها
شب را
    به درازای آوازشان پیوند می زنند

جهان
         چه تیره ست
افق،
        چه سربی رنگ
و من در این زمین خفته،
                        چه تنهایم
                                  چه زخمی.
--
منصوره اشرافی
 «شعرهای سکوت»