قصیده اشکها

Diego Rivera. Man, Controller of the Universe. Detail. 1934. Fresco. Palacio de Bellas Artes, Mexico City, Mexico.

فدریکو گارسیا لورکا 

ترجمه احمد شاملو

پنجره‌ی مهتابی را بسته‌ام

چرا که نمی‌خواهم زاری‌ها را بشنوم.
با این همه، از پس دیوارهای خاکستر
هیچ به جز زاری نمی‌توان شنید.

فرشته‌گانی که آواز بخوانند انگشت شمارند
سگانی که بلایند انگشت شمارند
هزار ساز در کف من می‌گنجد.

اما زاری سگی سترگ است
اما زاری فرشته‌یی سترگ است
زاری سازی سترگ است.
زاری باد را به سر نیزه زخم می‌زند
و به جز زاری هیچ نمی‌توان شنید.

بخشی از مرثیه برای «ایگناسیو سانچز مخیاس»فدریکو گارسیا لورکا

پیشانی ِ سختی‌ست سنگ که رویاها در آن می‌نالند

بی‌آب موّاج و بی‌سرو ِ یخ زده.

گُرده‌یی‌ست سنگ، تا بار زمان را بکشد

و درختان اشکش را و نوارها و ستاره‌هایش را.

باران‌های تیره‌یی را دیده‌ام من دوان از پی موج‌ها

که بازوان بلند بیخته‌ی خویش برافراشته بودند

تا به سنگپاره‌ی پرتابی‌شان نرانند.

سنگپاره‌یی که اندام‌های‌شان را در هم می‌شکند بی‌آن‌که به

خون‌شان آغشته کند.

........

بخشی از مرثیه برای «ایگناسیو سانچز مخیاس»فدریکو گارسیا لورکا

ترجمه احمد شاملو