۱۰ آذر ۱۳۸۹

در شبی بی ماه ، بی ستاره


Nowhere (In memory of my father, II



حسین جوان




خاک ،
        آماج لیسهء شب
­_بی ماه، بی ستاره_
بلا هتیان در خواب
و عافیت جویان ،
به مداهنه در کار.

در سلاخ خانه اما
        بساط دشنه و دل
        و غرور باژگونه قر بانی.

گل به فصل خویش می روید.
و جوی،
به آواز همیشگیش می موید.


در شبی بی ماه ، بی ستاره
                        در اندیشه ام
آدمی و کیهانش
                و دستکارش.



1364

هیچ نظری موجود نیست: