۲۳ تیر ۱۳۹۱

بگذار آفتاب من پيرهن ام باشد




 غروب ماه_ انسل آدامز


   
                 بگذار
                           آفتاب من
                                   پيرهن ام باشد
              و آسمان من
                                         آن کهنه کرباس بی رنگ.
              بگذار
                بر زمين خود بايستم
                     بر خاکی از براده ی الماس و رعشه ی درد.
                بگذار سرزمين ام را
                     زير پای خود احساس کنم
                                     و صدای رويش خود را بشنوم:
           رپ رپه ی طبل های خون را
                                              در چيتگر
                 و نعره ی ببرهای عاشق را
                                              در ديلمان.
                وگرنه چه هنگام می زيسته ام؟
                          کدام مجموعه ی پيوسته ی روزها و شبان را من؟

احمد شاملو

هیچ نظری موجود نیست: